MediaKit of omamarion.blogspot.com

omamarion blogt

Omamarion wil laten zien wat deze oma bezig houdt. Wat geeft mijn leven betekenis en kan en durf ik daarover te schrijven? Wat vind ik leuk en wat heeft mij geluk gebracht in het leven?En misschien zi...
omamarion.blogspot.com

Offered products

Not yet available

marion mebius

marion mebius

Gender

Language

Other

Social Media

Laat Oma thuis

1 month ago












Laat oma thuis, heeft niets met oma te maken maar met oordelen, meningen en adviezen.  Daar wilde ik ook over schrijven maar het werd een verhaal over mijn trouwe, lieve hond Sipke.
Dat het nieuwe jaar maar goed voor jou is begonnen! Gelukkig Nieuwjaar roepen doe je niet meer na de 15e geloof ik. Maar  ik wens je nog 11 mooie  maanden toe! En hoe ben je de Kerst en Oud en Nieuw momenten doorgekomen? Met enkele vrienden? Met familie? Of was je misschien alleen? Ik hoop het niet voor je, met de Kerst is dat toch niet zo fijn.

  Wat mij betreft kan ik best een dag alleen zijn en dat was ik dan ook de eerste Kerstdag maar gelukkig wel de tweede dag met zoon en dochter en kleinkinderen. Ik dacht dat ik het niet erg zou vinden om alleen te zijn maar dat vond ik juist wel en dat kwam echt doordat mijn hond er niet meer was.

 Met hem voelde ik me eigenlijk nooit alleen, elke beweging van mij volgde hij met zijn trouwe ogen. Wat mis ik mijn trouwe kameraad , mijn lieve hond.  De leegheid is voelbaar, vooral als je binnen komt. Je realiseert je dat allemaal niet zo, behalve als hij er niet meer is.



Ella met Sipke
 Hij was altijd enorm aanwezig met zijn grote lijf, zijn lieve kop kop en trouwe ogen. En toch is dit niet de eerste hond die ik in moest laten slapen maar de vijfde. En het went dus nooit, een groot leeg gat laat hij achter. Ik heb nog wel een poes en die gaat binnenkort ook naar de poezenhemel , hij is al twintig, doof en bijna blind en ook ontzettend lief.

 Nou, je leest het wel, de opgewektheid spat er vanaf. De nadelen van het ouder worden, je gaat van alles missen.

Vanavond waren Nora en Ella, mijn kleindochters hier en ze hadden een site ontdekt met allemaal honden die je kunt adopteren. Veel honden komen uit het buitenland, maar ook honden die om wat voor reden dan ook naar een ander baasje moeten. Ze hadden blijkbaar besloten dat Oma maar zo gauw mogelijk een andere hond moest nemen.

 O oma, kijk eens, zo schattig. en kijk hier eens, o Oma, deze hond moet je zien, zoooo schattig, nee deze Oma, ik ga bijna dood die is zoooooo lief....

Ik ga bijna dood? Ja, een nieuwe kreet , het is zooooo leuk en zoooooo lief en Oma, deze hond MOET je nemen. Kijk nou naar die oren Oma, te schattig!!

 Jammer hoor meiden, ik neem nog helemaal niets en ik zeg niet nooit niet, maar ik wil nog even wachten. Want....ik voel me niet meer schuldig als ik alleen de deur uitga, geen grote ogen die treurig kijken. Ik kan zo maar weg! Buiten is het hondenweer, waarom heet dat zo? Wat ben ik blij dat ik niet verplicht naar buiten hoef.... hoewel dat toch een pluspunt is, verplicht naar buiten. Maar nu even niet!. En als het droog is ga ik zelfs even naar het bos en neem ik de buurhond mee, die altijd wel uit wil. soms ga ik alleen, maar dat is toch een beetje vreemd, heb het idee dat mensen me wat meewarig aankijken. Niemand loopt alleen in het bos toch? Is ze misschien zielig? Of is ze misschien alleen?
Ik heb iemand gekend die haar hondenriem meenam, om maar niet aangestaard te worden. Wandelen in het bos, dat doe je niet in je eentje. Met hond kan het altijd! En nog iets, de sociale functie van je hond is dat je altijd een praatje maakt, over je hond ja. Maar dat praatje mis ik wel.

Met de dood de afgelopen dagen weer zo dichtbij, begrijp ik zo goed dat wij, senioren, dat allemaal wel een of meerdere keren hebben meegemaakt. Verlies bedoel ik. Een mens verloren, een dier verloren, we weten wat pijn is. Misschien weten we ook dat het met de tijd slijt en hoe moeilijk het is om jezelf die tijd te geven.  Ieder ouder mens is wel een keer in diepe rouw geweest.

 Vreemd eigenlijk dat ik me dat nu zo realiseer en ik denk dat het ook de reden is waarom het zo moeilijk is, als je weer graag iemand wil ontmoeten om een stuk leven mee te delen. De vorige partner is altijd aanwezig en terecht natuurlijk, maar soms zijn alle foto's en verhalen wel een beetje veel en kunnen een kennismaking in de weg staan.

Een aantal jaren geleden heb ik me op een dating site ingeschreven. Ja, deze Oma is modern. Na een paar maanden had ik het wel gezien, het was, laten we zeggen, niet zo mijn ding. Ik weet wel dat het niet mee valt om een nieuwe partner te vinden, we zijn zo verknocht aan de partner die er niet meer is, om wat voor reden dan ook. Dat is wel een onderwerp voor een ander blog, eigenlijk wilde ik dit blog schrijven over Oma, laat je Oordelen, Meningen en Adviezen thuis. OMA dus. En hoe moeilijk dat is. Zelfs dat lukte niet, ik schreef over mijn hond. En ja, het heeft me toch wel goed gedaan.







Kerstmis en Sipke

2 months ago






Kerstmis, eerste kerstdag. Ik kijk naar buiten, somber, saai druilerig weer. Niet koud, typisch kerstweer wat we de laatste twintig jaar hebben. Ik wil graag mijn lezers een heel fijne Kerst wensen met veel familie gezelligheid, veel liefde en weinig irritaties. Dat het er maar zo uit mag zien.






En niet zo





Dit is wel heel erg toch?

Mijn eigen Kerstmis is getekend door het verlies van mijn hond. Veertien dagen geleden is hij overleden en o, wat mis ik hem. Sipke was mijn trouwe vriend, mijn maatje en hoewel hij de laatste tijd wel slechter werd, kwam dit toch als een verrassing.10 jaar geleden kwam hij op ons pad. We vonden hem via een stichting die honden uit Spanje hier naar toe haalt en hij was een pup die in de zogenaamde dodencel was gevonden.

 Klinkt nogal oorlogsachtig, maar dat doen ze zo in Spanje waar veel te veel zwerfhonden zijn, ik ga daar maar niet verder op in. Sipke heette eigenlijk Lyron en zat in een opvang gezin en daar gingen we naar toe om te kijken wie hij was en hoe hij het deed. 

Temidden van 5 andere opvanghonden en de kinderen van de vrouw die hem opving, was jij, Lyron een toonbeeld van rust. Je liet de kinderen aan je plukken en trekken, was sociaal naar de andere honden en we waren gelijk verkocht. Ook al omdat je er zo schattig uitzag met een ruige dikke vacht, een mooie tekening op je kop, trouwhartige ogen en een paar enorme poten, wat betekende dat je een grote hond werd.

 Ik hou van grote honden, we hadden er de ruimte voor.  En zo kwam Lyron in ons gezin. Mijn jongste dochter doopte hem meteen om tot Sipke,en werd Lyron een heel Hollandse hond.

Is het geen schatje, zo zag hij er dus uit, wel iets groter want hij was al een paar maanden. Sipke groeide razend snel en uiteindelijk werd het echt een hele grote hond. Met een gouden hart, de kleinkinderen waren dol op hem, de poes was dol op hem, de kippen waren dol op hem. Vechten met andere honden deed hij niet, de meesten waren al geïntimideerd als ze hem zagen.

 Wel was je een enorme jager, deed in het bos, waar ik vlak bij woon, je eigen ding. Ging achter de herten aan maar greep er nooit een, je was toch niet snel genoeg. Liet mij rustig twintig minuten wachten voordat je te voorschijn kwam als we naar huis gingen. Oei, wat kon ik boos op je worden.

 Uiteindelijk had ik in de gaten dat je er precies op lette wanneer ik echt naar huis ging en dan te voorschijn kwam.

 Het laatste jaar gebeurde hij iets waardoor je kreupel werd en het was niet te achterhalen hoe dat kwam. De bezoeken aan de dierenarts begonnen, medicijnen, meer medicijnen, je was te oud om te opereren. Je kreeg hartproblemen en uiteindelijk gaf je het op. En wanneer is het dan het moment? Ik heb altijd geloofd dat ik het wel zou weten wanneer het zover was, maar ik vond het nu heel erg moeilijk. Je lag buiten op het gras, wilde met moeite naar binnen komen. Je had moeite met ademen. Je keek me aan en ik zag dat je ogen anders waren, veel donkerder.  De dierenarts die ik had gebeld en die avond kwam ze en bekeek hem rustig. Was dit het moment? Ze zei tegen mij: Als het mijn hond was, liet ik hem nu inslapen. Ik was eigenlijk blij, maar ook zo verdrietig toen ik dit hoorde. En ik wist dat ze gelijk had. Op de plek waar je lag, liet ze je inslapen  en het ging allemaal heel rustig en met zorg en liefde, maar o, het voelde zo erg. 

Lieve relaxte hond, ik heb zo van je genoten en je bent er niet meer. Niet meer je trouwe kop in mijn handen, niet meer in je ogen kijken wanneer je me echt aan keek. Niet meer kroelen in die dikke vacht en niet meer genieten gewoon van jou als je uitgestrekt op de bank lag. Ja, van mij mocht dat wel. En het veilige gevoel, dat er nu ook niet meer is want je was was heel erg waaks en dat was heel prettig. Lieve lieve Sipke, lief hondebeest, bedankt voor je onvoorwaardelijke liefde, want dat was het en wie weet, zien we elkaar ooit terug.




Reageren kan op marionmebius@gmail.com. of op Facebook, je krijgt altijd antwoord.

Ben je oud en voel je je eenzaam?

2 months ago












Ik ben oud, volgens mijn kleinkinderen heel oud. Dat doe ik zelf hoor, de vraag van mijn kleinkinderen is, Oma, hoe oud ben jij? Heel oud, schatje. Ja maar hoe oud? Dat zeg ik niet lieverd. Ja oma, ben jij al zestig? Jazeker. Dan ben jij al heel oud Oma. De oma van Jip is 55, dan ben jij dus al heel oud. Einde discussie


 En waarom zeg ik niet hoe oud ik echt ben? Daar heb ik gewoon geen zin in. Geen zin om te zeggen dat ik al in de zeventig ben, zelfs dat vind ik lastig om precies te zeggen hoeveel jaren in de zeventig, Waarom?  Omdat ik het zo oud vind klinken, ha ha.

Zie ik er uit als iemand van in de zeventig? Geen idee, ik geloof het niet als ik naar mijn vergelijkingsmateriaal kijk, mag ik niet klagen, maar eerlijk gezegd denk ik dat iedereen dat van zichzelf vindt. Ik zie er echt jonger uit, denk je al gauw. 

Behalve op die dagen als ik gekreukeld mijn bed uitkom. Hoezo goed eruit zien. Echt zeventig hoor, echt dik in de zeventig.

 Waar gaat deze blog naar toe? O ja, over oud en eenzaam. Ik lees in de krant: Na ongeveer 75 jaar kunnen mensen te maken krijgen met een opeenstapeling van verschillende gebeurtenissen die eenzaamheid in de hand werken. Dan moet je denken aan het overlijden van de partner of vrienden, beperkte mobiliteit of handicaps. Eenzaamheid is, je niet verbonden voelen, je mist een hechte emotionele band met anderen.





Nou, daar staat het dan. Op deze leeftijd kun je je enorm eenzaam voelen als je alleen bent en dat is niet hetzelfde. Ik heb het alleen zijn, leren waarderen, ik houd ervan om lekker mijn eigen dingen te doen.

 Om overdag in bad te zitten met veel schuim.  Om te eten wat ik lekker vind. Zoals vanavond, een lekker toetje, slagroom opgeklopt met cacao en nepsuiker omdat ik diabetes heb en het zoete niet kan laten. Soms ga ik heel laat naar bed. Soms slaap ik overdag. En, ik heb een elektrische deken, helemaal te gek. Echt, als ik me in mijn warme bed laat glijden is dat zo'n luxe gevoel. Allemaal dingen waarbij ik me goed voel en niet eenzaam. Maar ik ken ook momenten waarop ik huilend door het bos loop en diep ongelukkig en eenzaam ben. Maar eerlijk gezegd, is dat al weer een tijdje geleden. Alleen, deze dagen voor Kerstmis zijn niet de gemakkelijkste. Dan voel ik me toch wel eens eenzaam.

Eenzaam ben ik wanneer ik even gezellig wil kletsen over dingen die ik heb mee gemaakt. Een heerlijk borreltje drinken met z'n tweeën. Feedback wil hebben.
 Vanmorgen op de tennisbaan, jazeker ik tennis en ben nog lang niet de oudste, hadden we hier een gesprek over. Vier vrouwen waarvan drie zonder partner en we waren het er over eens dat  wat we het meeste missen, de aanwezigheid is van degene die er niet meer is.
 Logisch ja, maar het klinkt wel een beetje raar. Maar wat missen we dan van diegene? Gewoon,zijn of haar aanwezig zijn. Iemand die op je wacht, blij is als je er bent.  De aanraking, een gesprek, belangstelling, vertellen wat je hebt gedaan, samen dingen doen. Ik vertel natuurlijk niets nieuws.

Wat kan je dan helpen met deze gevoelens van eenzaamheid? Natuurlijk je kinderen en kleinkinderen Ik pas nog een middag op in de week. Verwen ze met poffertjes of we gaan naar de kringloop en kopen iets. Aanrader voor oppas oma's en opa's.





Ik ben heel blij met mijn kinderen en kleinkinderen, ze worden steeds belangrijker. Ik knuffel met ze, praat met ze, herken dingen van mezelf in hun, en heb niet de directe verantwoording. Hoop alleen maar dat ze graag willen komen. Mijn eigen kinderen? De oudste is al bijna 50. Dat geloof je toch niet? En ik moet zeggen dat de oudste 48 is, mam, 50 klinkt zo oud! Ok lieverd.

En wat als je geen kinderen hebt? Dan mag je hopen dat je vrienden of vriendinnen hebt met wie je dingen kunt delen. Ik heb bijvoorbeeld fantastische buren bij wie ik altijd aan kan kloppen of een glaasje wijn mee kan drinken en mijn verhaal even kwijt kan. 

En er is een heel belangrijk ding wat ik geleerd heb. Oma weet het NIET altijd beter. Echt, als ik zie hoeveel oudere mensen denken dat ze gelijk hebben, of dat ze met meer respect behandeld willen worden, of meer verwachten van hun kinderen, dan ben je dom bezig. NIET DOEN. En al heb je gelijk, je hebt gewoon GEEN gelijk. Liever gelijk dan gelukkig? Wat een ellende en het levert niets positiefs op.

Nog een topper om je niet eenzaam te voelen is een huisdier, een hond of een kat, vogel of wat dan ook. Iets om voor te zorgen en in geval van een hond, om uit te laten zodat je buiten komt. En aaien en praten tegen ze, is goed voor je bloeddruk.

 Ik heb een vriend, hij heeft goudvissen en hij praat tegen ze. als hij langskomt, springen ze bijna uit het water en echt, je kunt ze zomaar aanraken, heel voorzichtig. Hij geeft eerlijk toe dat ze veel voor hem betekenen. En ik las pas geleden dat goudvissen het gezicht herkennen van degene die ze voert. Bizar toch? 

 Mijn hond is al tien jaar, ligt nu lekker te snurken, de poes is al twintig, ligt ook lekker te snurken en eerlijk gezegd weet ik niet of ik nog dieren zou nemen als ze er niet meer zijn, maar voor nu voelt het als niet alleen en dus ook niet eenzaam.

En last but not least, natuurlijk de televisie en de computer. Ze zorgen er in ieder geval voor dat je je met andere dingen bezig houdt. Ik heb dus nu alles geschreven wat voor mij mij werkt. Misschien heb jij ook nog tips. Aarzel niet en geef commentaar of mail mij op marionmebius@gmail.com. Ik antwoord altijd. 
Ik stuurde deze blog naar een vriend van mij en hij antwoordde met het volgende briljante idee. Ik vond het zo leuk en zo gaaf, misschien heb je er wat aan.


Dank voor je mooie verhaal maar......zoals je weet heb ik ook gewerkt als reclame/marketing adviseur.

Daar maakte ik plannen met een target. Die target gedachte heb ik voor mijzelf toegepast en ik plan 103 te worden. 100 jaar voor een zo prettig mogelijk leven en 3 jaar om te klagen en misschien in een scootmobiel te rijden.

Zonder die 3 jaar zal ik dus nog 24 jaar prettig moeten leven om mijn target te halen!
Dat zijn meer dan 8000 dagen, 20.000 uur......dat is toch veel.
20.000 uur om naar de kinderen, vogeltjes en andere mensen te kijken.
Genieten van de mooie natuur op deze wereld. Helaas zijn er ook idioten op deze wereld die het fijne willen verpesten, dat ze dat met die instelling ook doen voor zichzelf zien ze  niet.


Een jaar geleden kwam er een nieuw hondje in ons leven, een mini schnautzer, niet alleen een schatje waarmee wij iedere dag om lachen maar ook een hanteerbaar formaat.
Marion ik moet opschieten met genieten ik heb nog maar 19999 uur.
Een fijne kerst en tevreden 2018 wensen wij jou.


Zo, nu maar rekenen hoeveel uur we nog hebben!




Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share