MediaKit of omamarion.blogspot.com

omamarion blogt

Omamarion wil laten zien wat deze oma bezig houdt. Wat geeft mijn leven betekenis en kan en durf ik daarover te schrijven? Wat vind ik leuk en wat heeft mij geluk gebracht in het leven?En misschien zi...
omamarion.blogspot.com

Offered products

Not yet available

marion mebius

marion mebius

Gender

Language

Other

Social Media

is het nu al herfst?

1 month ago


Is het nu al herfst?

Vandaag , zondag 10 september, weet ik het zeker, de herfst is er al. Gelukkig schijnt, na een hele dag regen, het zonnetje, maar het is gewoon fris. En er gebeurt weer zoveel in de wereld, orkanen die huishouden, natuurgeweld dat niet te stoppen is, dat ik denk, mens, waar klaag je over. Ik heb inderdaad eigenlijk niets te klagen. Mijn huis staat er nog, ik heb van alles te eten.Ik heb zo te doen met de mensen die alles kwijt zijn. 

Ik mag wel een beetje klagen, over het feit dat ik artrose heb, dat zei de dokter van de week, artrose in beide handpalmen en die doen vandaag pijn. Ik denk dat ik overal artrose heb, want ik heb overal wel eens pijn. Wat is artrose eigenlijk en waarom doet het pijn?  

Kwaliteit van het kraakbeen wordt minder
Artrose  is de meest voorkomende reumatische aandoening aan het bewegingsapparaat. Het kraakbeen gaat in kwaliteit achteruit; het wordt dunner en zachter. Dit leidt tot vervorming van het bot direct onder het kraakbeen. Er vormen zich aan de rand van het gewricht zichtbare en voelbare knobbels, osteofyten genoemd. Deze knobbels beperken de beweeglijkheid van het gewricht. Ook kunnen zenuwen bekneld raken, dat pijn, gevoelsstoornissen en krachtverlies veroorzaakt. 
En: Artrose is geen verouderingsproces, maar een slijtage proces. Hmmm,  wat is het verschil?
In de volksmond wordt artrose vaak in één adem genoemd met veroudering en slijtage, alsof mensen die artrose hebben oud en versleten zijn. Dat is niet juist. Ook wekt een woord als slijtage de indruk dat er niets aan te doen is, maar dat is niet het geval. Genezen lukt niet, maar er is wel degelijk iets aan te doen. Hoe dan ook, vandaag heb ik last van mijn handen. Hier geef ik nog een keer de site Bewegen zonder pijn door, ik denk de beste informatie site op dit moment over pijnlijke gewrichten. Ik ga maar eens de groenlipmossel met curcumine proberen, schijnt zeer pijnstillend te werken. Heb jezelf ook nog een goede tip tegen pijn door artrose?  Als je op de voorpagina van deze blog terechtkomt, kun je op dit artikel klikken en zie je een venster en daarin kun je iets schrijven.  Heb je een tip, ik hoor het graag.
Leven met Reuma & Artrose Behandelingen en nieuwe inzichten
 Dan nu een leuke video die een beetje blij  blij maakt, hoewel ik weet dat ze ingestudeerd is, dan kan niet anders natuurlijk maar  het plezier spat er vanaf. 

Een flashmob in het station van Antwerpen.
Gisteren kwamen wij vriendinnen weer bij elkaar, alle vier en we hebben weer heerlijk gepraat en gelachen en soms zijn we serieus. We waren er alle vier, niemand had het vergeten. Ik had mijn oude hond maar mee genomen.



En wat hadden we weer een moeite met namen, dat gaat dan zo, ik ben vorige week naar, o hoe heet het ook alweer, ik kan er niet opkomen...., ik kom er zo wel op, laten we maar eerst over iets anders hebben. Maar dat helpt niet want de volgende kan ook weer niet ergens op komen. Wel hebben we gemerkt dat als je het even los laat, de namen vanzelf weer komen. Met elkaar lachen we erom en zijn zo blij dat we het alle vier hebben,  maar soms is het best lastig als je in gesprek bent met iemand en je hebt weer moeite met een naam. Meestal gebruik ik mijn uitwijk strategie, ik ga het over de situatie hebben waar ik die persoon ontmoet heb en dat wil soms helpen.Waar we het dan over hebben?  Over het weer, het leek wel herfst, het onweerde en regende keihard.
We vroegen ons af wat literatuur was, dat had met de boekenclub te maken. We zijn er niet echt uitgekomen. Over onze tanden en over een gebit, ja ja.  Over ons haar, werd het nu veel dunner of niet? De aanschaf van een andere auto, een rib uit je lijf




Ja, ik was er ook bij, een heerlijke middag dus .                                     
Dit alles onder het genot van koffie met iets lekkers, een glaasje wijn en een stokbroodje met lekkere kaas en filet americain. Het was weer ontzettend lekker en gezellig. Een serieuze noot ging over het feit dat we, als senioren, moeten oppassen dat we niet opgelicht worden. We blijken toch echt wel een doelgroep te zijn. Het was al laat en met een goed gevoel reden we weer naar huis, heel voldaan en moe, dat wel.













llig.

Oud en de liefde

2 months ago



Oud en de liefde






En dan worden we ouder en wat een geluk als je met z'n tweeën oud wordt . We willen het heel graag beloven aan elkaar, natuurlijk blijf ik bij je,  maar we hebben er geen invloed op, het leven overkomt ons en vroeg of laat blijft er een achter. Dat is verschrikkelijk en je kunt je er niet op voorbereiden.
Ik heb twee keer afscheid moeten nemen, de eerste keer was ik 37 en bleef ik achter met onze drie kinderen. De tweede keer een stuk ouder en bleef ik alleen achter en dat is nog niet zo lang geleden.


Hoe moeilijk is dat, afscheid nemen en alleen verder gaan?  Ontzettend moeilijk natuurlijk, maar toch, met de tijd wordt het gemakkelijker en huil je niet meer elke avond in je bed. Je huilt niet meer bij elke gelegenheid die herinneringen oproept en op het laatst zijn je tranen opgedroogd. De dood is radicaal en het verdriet enorm maar het is toch iets anders dan scheiden. Vooral toen ik jong was en weduwe werd, troostte ik mezelf met de gedachte dat ik mijn man door de dood had verloren en niet door een scheiding. De bitterheid en narigheid die ik zag bij mensen die gingen scheiden, het was te erg en het ging vooral om de bitterheid. Ik dacht, hoe kun je dat je kinderen aandoen, dat verdriet.  Maar natuurlijk dacht ik later, dan hadden in ieder geval de kinderen hem nog kunnen zien als ik was gescheiden. Dat was zoveel waard geweest als de kinderen hun vader nog hadden kunnen meemaken.


Ik bleef achter met drie jonge kinderen maar het verdriet was niet lelijk of hatelijk. Ik geloofde niet zo in scheidingen en nog steeds niet maar heb niet meer die uitgesproken mening die ik toen had. Die was meer om mezelf te troosten en ik geloof zeker dat soms een scheiding niet is te voorkomen.


Maar het gemis is groot.




Natuurlijk mis je dit

Of dit
En dit

En vragen we ons af, wordt het ooit nog zo? Ontmoeten we ooit nog iemand waar ons hart sneller van gaat kloppen?





Wie zal het zeggen? Mijn vriendin van 86, is sinds een paar maanden verliefd. Het overkwam haar niet pats, boem, het ontstond langzaam, ook bij hem. Maar ze zijn nu zo verliefd, het is een feest om ze allebei zo gelukkig te zien.

En soms is het ook zo dat je alleen wil blijven met je herinneringen, sommige mensen voelen zich daar heel gelukkig bij. Ik heb minstens twee vriendinnen die absoluut geen relatie meer willen hebben, er is geen plaats meer voor.
Mijn kinderen en kleinkinderen zijn een bron van liefde, mijn vriendinnen, ik hou van ze. Mijn hond, ik houd vreselijk veel van hem maar wie weet, klopt de liefde nog een keer aan mijn deur in de vorm van een man.

Hoe kom je nu door zo'n periode van verlies heen? Gun jezelf de tijd, niet voor niets wordt gezegd, de tijd heelt alle wonden. De tijd doet echt een hoop, gun jezelf die tijd ook. Let ook op het verdriet van de je kinderen, kleinkinderen. Ook zij hebben verdriet en probeer erover te praten, Heb ik, achteraf gezien, veel te weinig gedaan omdat ik het zo druk had met mijn eigen verdriet.

Blijf je sociale dingen doen,anders word je misschien eenzaam. En leef niet in het verleden, niets mis met herinneringen maar ik train mezelf om in het NU te blijven, het verleden is niet te veranderen, hoe graag je dat zou willen. En dan merk je opeens, dat je weer plezier krijgt in je leven. Het verleden is voorbij, je kunt herinneringen koesteren, daar zijn ze voor. 
Met  boos zijn krijg je het verleden niet terug, never nooit.

Wat je ook NIET moet doen is klagen. Heb je er wel eens over nagedacht dat jij iets hebt wat anderen ook graag hadden willen hebben? 
Wat dat is? Oud zijn. Heel veel mensen hadden ooit oud willen zijn, heel veel mensen hebben het niet gehaald. Ze hadden graag hun kinderen, kleinkinderen, vrienden, willen blijven zien, het is niet gelukt. Toen ik me dit realiseerde was dat een eyeopener. Als je het zo bekijkt....

 Natuurlijk kun iemand heel erg missen maar dat is iets anders dan klagen. Word je nog ergens blij van? Je kinderen, je goede buren, je vrienden? Van het mooie weer zoals vandaag?
Je bent een kanjer, geloof me en daarom weer dit fantastische lied, in een andere uitvoering.





FORMIDABLE dat ben jij!













een sprookje voor mijn kleinkinderen

2 months ago


Een sprookje voor mijn kleinkinderen

Oma woonde in een groot bos. Ze woonde in een heel gezellig huis met een hond en een kat. De kleinkinderen wilden graag naar Oma toe want die maakte altijd van die lekkere dingen.


Oma was nu nog even aan de telefoon en zei:"meisjes, ga maar even buiten spelen, ik ben nog even aan het praten, ik kom jullie zo halen en dan gaan we pannenkoeken bakken."
Het was tenslotte vakantie en daarom waren de vier meisjes bij Oma.  Jammer genoeg woont kleine Nash in het buitenland en is er daarom niet bij, maar zijn mama kan het wel voorlezen. De meisjes vonden het helemaal niet erg om buiten te gaan spelen, want daar waren altijd spannende dingen want Oma woonde aan de rand van het toverbos.


Ella, Anna en Nora zaten onder de oude paraplu, het was al een beetje herfstig en het regende. Wie ging er nu een spannend verhaal vertellen? Nora begon:
" Er was eens een heel klein lief diertje die diep in het donkere bos woonde maar soms even kwam kijken bij het huis van Oma".
Ella zag hem het eerst:" kijk, kijk" fluisterde ze," daar, kijk dan".


"Wat een schatje", fluisterde Nora," is het een marmot?" " Ik weet het niet",   fluisterde Anna terug,"maar hij is wel heel lief". "Ik wil hem  knuffelen",  zei Ella. Maar even zo snel als hij gekomen was, verdween hij ook weer. Oeps, weg.  "Kijk daar", riep Ella." Ssttt", zeiden Anna en Nora, niet zo hard Ella, in Oma's tuin verdwijnen ze als je zo hard praat.""Ja maar", zei Ella," kijk, er is een vijver en daar komt een bootje aan." Inderdaad was er plotseling een vijver in de tuin en daar kwamen een beer en een roze konijn in een bootje aangevaren. 

"Te geeeek", riep Nora," kijk, die bruine beer houdt dat roze konijn vast en er staat Love. Zouden ze verliefd op elkaar zijn"? "Het lijkt er wel op", zei Anna,"volgens mij zijn ze heel erg verliefd". Langzaam draaide de boot om en gleed weg over het water.
Wat ze niet wisten was, dat er diep in het bos een heel lelijke heks woonde en toevallig was deze lelijke heks dicht in de buurt. Ook Oma wist het niet, ze had wel eens over deze heks gehoord maar haar nog nooit gezien en eigenlijk geloofde ze niet dat er lelijke heksen bestonden en bang was Oma helemaal niet. De dames zaten nog heerlijk onder de paraplu, het werd een beetje mistig. "Waar is Maartje eigenlijk", vroeg Nora. Misschien nog wel bij Oma." Zou Oma al pannenkoeken gaan bakken", dacht Ella," ik heb honger."" Ik ook", zei Nora." Ik niet", zei Anna,"maar een pannenkoek vind ik wel lekker." De mist werd steeds dikker en plotseling doemde daar iemand op. Verschrikt hielden de meisjes elkaar vast, wie of wat was dat???

De enge heks! Ja, het was een heel enge heks, zo'n enge heks hebben jullie nog nooit gezien. " Ga weg eng mens", riep Nora." Ja", riep Ella," je moet weg, ik vind jou niet leuk, jij bent eng"! En Anna zei:" wacht maar tot mijn Oma komt".  "Ach lieve kinderen", zei de heks, "ik heb hier zo'n lekker appeltje voor jullie" en ze knipoogde naar de meisjes. "Wij willen jouw appeltje niet", zei Nora "en mijn Oma komt zo." De mist was wat minder geworden en opeens kwam daar een meisje aanlopen met een ontzettend grote leeuw."Maartje Maartje", riep Anna,"kom je ons redden alsjeblieft, we willen dat die lelijke heks weggaat." 

De heks keek naar de leeuw en naar Maartje die aan de rand van de vijver stonden. "Scheer je weg heks", riep Maartje, "ik wil dat je hier nooit meer komt". en de leeuw gromde en de heks verdween,  maar ze krijste wel heel hard. "Jeemig", zei Nora, "wat kan die hard krijsen zeg." Ella zag een beetje bleek, ze was wel geschrokken van die lelijke heks. Gelukkig was ze weg.
Oma riep:"pannenkoeken lieverds, komen jullie ze opeten?"Opgelucht renden ze naar het huis. Alles zag er weer helemaal normaal uit, ook de leeuw was verdwenen. In de gezellige keuken was Oma al aan het bakken.  "Lekker gespeeld?"vroeg ze. "Oma , we hebben zoveel meegemaakt", riepen ze, "we hebben ook een hele enge heks gezien.""Ach zo", zei Oma, "ik heb wel eens van haar gehoord, ik wist eigenlijk niet dat ze bestond, maar ze komt nooit meer hoor, jullie hoeven niet bang te zijn." "Nee Oma, dat klopt want Maartje en de leeuw hebben haar weg gejaagd,"zei Ella. "Goed zo", zei Oma, "die komt hier net meer en anders krijgt ze met mij te maken."En Oma bakte lekkere pannenkoeken en er stond snoep op tafel en Anna at chocolaatjes, ze was gek op chocola en ze mocht ze voor deze keer helemaal opeten!



En de haan schonk koffie voor Oma, ja, dat heb je met een Oma die kan toveren.

"Heerlijke pannenkoeken oma", riep Nora. "Ik vind het wel jammer dat Nash er niet bij kan zijn" riepen  Ella en Anna. "Weet je wat?" zei Oma," ik heb nog wel een mooie foto en dan is hij er toch een beetje bij."



Tot de volgende keer lieve kleinkinderen van me.


Met dank aan Gifshermosos!

Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share