MediaKit of omamarion.blogspot.com

omamarion blogt

Omamarion wil laten zien wat deze oma bezig houdt. Wat geeft mijn leven betekenis en kan en durf ik daarover te schrijven? Wat vind ik leuk en wat heeft mij geluk gebracht in het leven?En misschien zi...
omamarion.blogspot.com

Offered products

Not yet available

marion mebius

marion mebius

Gender

Language

Other

Social Media

Het grote Sinterklaas feest

2 weeks ago



Het grote Sinterklaas feest





De intocht van Sinterklaas in 1955.Wat een feest was het! Hoe blij zijn de kinderen!





Intocht van de Sint 2 weken geleden. Ook nu is het feest en geen zwarte Piet meer te bekennen.




Zwarte Sinterklaas, is weer eens iets anders en natuurlijk, waarom niet?

Ik kom uit Amsterdam en herinner me de intocht nog goed. Met mijn vriendinnetjes ging ik naar het Leidseplein, ik denk dat daar bijna het einde van de intocht was, die altijd bij het Centraal Station begon.

Het zal niemand ontgaan zijn, het is bijna 5 december en sinterklaasavond.  Vanmiddag heb ik het al gevierd met mijn familie en het was bijzonder gezellig.

 Ook de ouders van mijn schoondochter waren er. Mooie surprises, ik vind dat zo knap, ik heb die creativiteit niet zo. Arthur had een zwembad gemaakt in een kijkdoos met het hoofdje van mijn kleindochter dat net boven de golven uitkomt. Ze is pas voor haar B diploma afgezwommen.

 Een schoorsteen voor mij, gemaakt van een schoenendoos, een virtual reality bril voor de vader van Olga. Hij kon de bril op zijn hoofd binden en kijken naar een paar leuke filmpjes op de I-phone. Helemaal te gek. Eerlijk gezegd had ik niet begrepen dat iedereen een surprise zou maken, dus had ik alleen een gedicht bij het cadeautje. 

 Ik kom trouwens met surprises meestal niet verder dan een gevulde taart van rijstkorrels met daarin het cadeautje of een vieze smeuïge ontbijtkoek in de vorm van een rollade. Met stroop wordt hij nog plakkeriger. Ik vond het altijd een grote grap wanneer iemand de rollade of taart uit elkaar moest plukken.




 Gedichten maken gaat me aanmerkelijk beter af.  Hoewel ik al heel veel jaren Sinterklaas vier, vind ik het nog steeds een feest. De kleinkinderen worden groter en doen leuk mee. De jongste, Ella, heeft nog het heilige geloof. Toch kwam er door de spanning aan het eind van de avond een uitbarsting.  Ontlading zullen we dat maar noemen.
En nu maar hopen dat we volgend jaar een keer geen discussie hebben over Sint en de Zwarte Pieten, die in ieder geval in Amsterdam niet zwart meer zijn.  Misschien wel terecht, ik weet het niet, er zijn nu veel meer donkere mensen die zich aangesproken voelen.  Toch, als ik eerdere opnames van de sinterklaas optocht bekijk, een echte zwarte Piet ziet er fantastisch uit. En dan heb ik het alleen erover hoe hij eruit ziet, fonkelende ogen, witte tanden, gewoon leuker.  Kinderen zien het niet eens hoe een Piet er uit ziet. Als hij maar grappig doet en snoep uitdeelt. En de kinderen zelf? Dat jongetje die zei op de televisie: "Hebben grote mensen nu echt helemaal niets anders te doen?" Hij heeft mijn hart gestolen. En gaan jullie nog sinterklaasavond vieren?  Een fijne Sinterklaas toegewenst!
























Oma Marion is er weer.

1 month ago


Een heerlijke Gouwe Ouwe, een absolute topper in mijn tijd. Genoot jij ook zo van de Bee Gees?









Oma Marion is er weer



Het is alweer een tijdje geleden dat ik geblogd heb, de laatste was begin september. Ik had het druk, iedereen ging op vakantie, er kwamen mensen logeren, ik paste op de poes, ik paste op de planten en ging uiteindelijk ook met vakantie.

Naar Italie, waar een oude schoolvriendin van mij, samen met haar man Ben,  woont. Ze wonen boven op een berg, letterlijk. In het prachtige Toscane. Ik ben wel een paar keer in Italie geweest, maar nog nooit in Toscane en nog nooit bij mijn vriendin. Het kwam er gewoon niet van. Nu hadden we weer een afspraak gemaakt, ons wel bewust van het feit dat het ieder jaar minder zeker wordt of je het nog wel kunt doen, ja, zo is het wel .Deze keer kwam er niets tussen, ik ging naar Toscane.  En het was heel bijzonder en natuurlijk als je daar samen bent, ga je terug in je herinneringen.

Mijn  vriendin Reini en ik, wij kennen elkaar al ongeveer 60 jaar, daar hoort ook vriendin Loes bij. Met z'n drieën zaten we op de middelbare meisjesschool, de MMS in Amsterdam. Als brave meisjes uit Amsterdam Zuid. Nou ja, braaf? Dat zou je denken, maar  het record spijbelen is wel gehaald door Reini en Loes en mij. 






Heel wat zelf geschreven briefjes gingen naar de directrice, ik was een expert in het namaken van mijn moeders handtekening. In het briefje stond dan dat ik wegens ziekte thuis was gebleven. Dat ging goed, totdat de directrice vond dat ik wel erg veel ziek was, ze belde mijn moeder op met de vraag wat de dokter dan wel gezegd had? Mijn moeder wist van niets en vroeg me wat dit te betekenen had. Maar verder kan ik me niet herinneren dat ze erg boos was.

Bij de directrice lag het iets anders. Ze was een indrukwekkende dame, heel fors, met kort donker haar, altijd een bloes aan en een plooirok en schoenen met platte hakken.   Of ik maar even naar de kamer van de directrice wilde komen. Ik moet eerlijk zegen dat ik me van dat gesprek niet meer zoveel herinner, maar wel dat ze verschrikkelijk kwaad was en groot en dreigend voor me stond en dat als het nog een keer voorkwam, ik van school zou worden gestuurd. Ik vond haar heel eng, een enorm boze, heel grote directrice.

Ik beloofde dat ik het nooit meer zou doen. Waar ging ik naar toe als ik spijbelde? Naar de stad, de Bijenkorf die toen ook al bestond en naar de Cineac op het Damrak, films kijken. Veel leuker dan op school zitten. En wat jaren later, toen ik  weer eens durfde te spijbelen,  ging ik vliegen, samen met Loes. Vliegen?  Hoezo vliegen? 

Ik had een oudere vriendin, Marianne, zij werkte bij de KLM en bij de KLM waren er  testvluchten, in die tijd met de DC8, dat was het nieuwste vliegtuig. Er mochten soms mensen mee op zo'n vlucht, niet meer dan tien en mijn vriendin Marianne had de formulieren die nodig waren om mee te gaan op zo'n vlucht. En zo kwam het dat we in plaats van naar school te gaan, naar Schiphol fietsten en ons melden bij Marianne. We hadden ons een beetje opgemaakt zodat we er uitzag en als zeker achttien, want dat moest je zijn om mee te kunnen vliegen. We moesten een formulier ondertekenen, wat daar op stond weet ik niet meer en zonder moeilijkheden stapten we in de DC8.
Dat was behoorlijk spectaculair. Starts en landingen achter elkaar, een overshoot, dat is dat het vliegtuig wil landen maar op het laatste moment doorstart, een paar duikvluchten en een spectaculaire emergency descent. Het vliegtuig klimt dan steil omhoog en op het hoogste punt hangt het vliegtuig in de lucht, stalling heet dat en en duikt dan naar beneden. Alles heel gecontroleerd natuurlijk. En dit alles zonder een spoortje angst van mijn kant.Integendeel, ik vond het fantastisch. Ha, ha, dat zou nu wel anders zijn. Vliegangst is mij niet vreemd.

Loes vond het helemaal te gek, toen ze eenmaal aan het bulderen van de motoren was gewend viel ze zelfs in slaap, ze werd wakker van de copiloot die naast haar stond en zei: "Dit heb ik nog nooit meegemaakt, dat iemand in slaap valt op een testvlucht!"

Het was een geweldige ervaring en alles liep goed af, we hadden het niet willen missen. Onze ouders hebben nooit van iets geweten.


De DC-8



Reini zat in een andere klas dan wij, ze haalde ook kattenkwaad uit Ze was de lieveling van de Duitse leraar, ze wond hem compleet om haar vinger. Hij  oefende zelfs samen met haar de examen vragen, zodat ze niet zou zakken. Ze was ook de schrik van de handwerkjuffrouw, waar we leerden breien en handwerken.  Een vrijgezelle dame die heel erg uit haar mond stonk. Wat ons vreselijke opmerkingen ontlokte die ik hier niet kan schrijven. Echt niet. 
Nee, we waren geen brave lieve meisjes maar we hebben wel plezier gehad. 

Boven op de berg dus in Toscane. Het huis ligt 450 meter hoog.Moeiteloos neemt Reini de haarspeldbochten, haar man Ben mag niet rijden vanwege een auto ongeluk. Ach, het was zo gezellig. We zijn eigenlijk niet zoveel veranderd. Als we samen zijn is er weer dat vertrouwde gevoel dat je elkaar zo goed kent. Wat ik met haar heb en met niemand anders, is de slappe lach. Echt vreselijk! Vreselijk leuk ook. Een paar weken geleden nog om iets onbenulligs maar we kwamen niet meer bij. Ik moet echt meer lachen in het leven, je voelt je een stuk beter.





Wat was het mooi in Toscane. De kleine stadjes met oude huizen, kerken, een kerkplein en restaurantjes waar je heerlijk kunt eten. En niet te vergeten, eindeloze trappen want in al die plaatsjes moet je ontzettend klimmen.Ik had totaal geen conditie wat klimmen betreft, wanneer doe je dat hier? Reini deed het moeiteloos, ik kon mijn ogen niet geloven maar ja, die woont daar al achttien jaar. 
Loes woont in Spanje, daar ben ik nog niet geweest, misschien komt dat er nog eens van. Als de drie van ons elkaar zien, is het in Nederland, soms komt dat zo uit en dan hebben we veel plezier. 

Rondom het huis op de berg in Toscane heerst diepe stilte, het soort stilte dat je kunt horen. Ik hou van stilte, je vindt het niet zo gauw meer. 's Nachts hoor je wilde zwijnen op het erf scharrelen, best eng. Het weer is prachtig, bijna elke dag een diepe blauwe lucht.Het is echt een schitterende plek.










Weer terug in Nederland, geen blauwe lucht vandaag, wel een hond en een kat die blij met me zijn. Mijn kinderen en kleinkinderen ook. "Oma, kom je bij ons eten vanavond?" "Ja schatten, natuurlijk". Mijn kleinkinderen wonen dichtbij en de anderen, die niet zo dichtbij wonen maar in Brabant, ik kom Zondag!! Ja, en die nog verder weg wonen, dat wordt pas December.








is het nu al herfst?

3 months ago


Is het nu al herfst?

Vandaag , zondag 10 september, weet ik het zeker, de herfst is er al. Gelukkig schijnt, na een hele dag regen, het zonnetje, maar het is gewoon fris. En er gebeurt weer zoveel in de wereld, orkanen die huishouden, natuurgeweld dat niet te stoppen is, dat ik denk, mens, waar klaag je over. Ik heb inderdaad eigenlijk niets te klagen. Mijn huis staat er nog, ik heb van alles te eten.Ik heb zo te doen met de mensen die alles kwijt zijn. 

Ik mag wel een beetje klagen, over het feit dat ik artrose heb, dat zei de dokter van de week, artrose in beide handpalmen en die doen vandaag pijn. Ik denk dat ik overal artrose heb, want ik heb overal wel eens pijn. Wat is artrose eigenlijk en waarom doet het pijn?  

Kwaliteit van het kraakbeen wordt minder
Artrose  is de meest voorkomende reumatische aandoening aan het bewegingsapparaat. Het kraakbeen gaat in kwaliteit achteruit; het wordt dunner en zachter. Dit leidt tot vervorming van het bot direct onder het kraakbeen. Er vormen zich aan de rand van het gewricht zichtbare en voelbare knobbels, osteofyten genoemd. Deze knobbels beperken de beweeglijkheid van het gewricht. Ook kunnen zenuwen bekneld raken, dat pijn, gevoelsstoornissen en krachtverlies veroorzaakt. 
En: Artrose is geen verouderingsproces, maar een slijtage proces. Hmmm,  wat is het verschil?
In de volksmond wordt artrose vaak in één adem genoemd met veroudering en slijtage, alsof mensen die artrose hebben oud en versleten zijn. Dat is niet juist. Ook wekt een woord als slijtage de indruk dat er niets aan te doen is, maar dat is niet het geval. Genezen lukt niet, maar er is wel degelijk iets aan te doen. Hoe dan ook, vandaag heb ik last van mijn handen. Hier geef ik nog een keer de site Bewegen zonder pijn door, ik denk de beste informatie site op dit moment over pijnlijke gewrichten. Ik ga maar eens de groenlipmossel met curcumine proberen, schijnt zeer pijnstillend te werken. Heb jezelf ook nog een goede tip tegen pijn door artrose?  Als je op de voorpagina van deze blog terechtkomt, kun je op dit artikel klikken en zie je een venster en daarin kun je iets schrijven.  Heb je een tip, ik hoor het graag.
Leven met Reuma & Artrose Behandelingen en nieuwe inzichten
 Dan nu een leuke video die een beetje blij  blij maakt, hoewel ik weet dat ze ingestudeerd is, dan kan niet anders natuurlijk maar  het plezier spat er vanaf. 

Een flashmob in het station van Antwerpen.
Gisteren kwamen wij vriendinnen weer bij elkaar, alle vier en we hebben weer heerlijk gepraat en gelachen en soms zijn we serieus. We waren er alle vier, niemand had het vergeten. Ik had mijn oude hond maar mee genomen.



En wat hadden we weer een moeite met namen, dat gaat dan zo, ik ben vorige week naar, o hoe heet het ook alweer, ik kan er niet opkomen...., ik kom er zo wel op, laten we maar eerst over iets anders hebben. Maar dat helpt niet want de volgende kan ook weer niet ergens op komen. Wel hebben we gemerkt dat als je het even los laat, de namen vanzelf weer komen. Met elkaar lachen we erom en zijn zo blij dat we het alle vier hebben,  maar soms is het best lastig als je in gesprek bent met iemand en je hebt weer moeite met een naam. Meestal gebruik ik mijn uitwijk strategie, ik ga het over de situatie hebben waar ik die persoon ontmoet heb en dat wil soms helpen.Waar we het dan over hebben?  Over het weer, het leek wel herfst, het onweerde en regende keihard.
We vroegen ons af wat literatuur was, dat had met de boekenclub te maken. We zijn er niet echt uitgekomen. Over onze tanden en over een gebit, ja ja.  Over ons haar, werd het nu veel dunner of niet? De aanschaf van een andere auto, een rib uit je lijf




Ja, ik was er ook bij, een heerlijke middag dus .                                     
Dit alles onder het genot van koffie met iets lekkers, een glaasje wijn en een stokbroodje met lekkere kaas en filet americain. Het was weer ontzettend lekker en gezellig. Een serieuze noot ging over het feit dat we, als senioren, moeten oppassen dat we niet opgelicht worden. We blijken toch echt wel een doelgroep te zijn. Het was al laat en met een goed gevoel reden we weer naar huis, heel voldaan en moe, dat wel.













llig.

Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share