MediaKit of fitmommarly.nl

Fit Mom Marly

Dé fitmom lifestyle blog waar je welkom bent voor een kijkje in mijn leven als fitmom. Middels deze blog hoop ik zoveel mogelijk vrouwen, moeders, sportfanaten te inspireren! Op deze blog lees je over...
fitmommarly.nl

Offered products

  • Advertorial € 0 - € 249
    Example
  • Link € 0 - € 249
  • Mention € 0 - € 249
  • Editorial / Sponsored article € 0 - € 249
1.5k
Views every month
1.5k
Unique visitors every month
10
Domain Authority
The statistics of this website are automatically verified and updated every month by LinkPizza.

Marly de Lijser - Hannink

Marly de Lijser - Hannink

Gender

Age

Language

Dutch

Social Media

Wat ik zwaar vind aan er alleen voor staan!

2 days ago

Zoals vele van jullie wellicht wel weten sta ik er met enige regelmaat enkele weken alleen voor. Ik zie mezelf dan ook als een part-time alleenstaande moeder. 

 

In de weken dat Jimmy weg is voor zijn werk ben ik degene die het gezin draaiende houdt. Ik ben het gewend en draai er mijn hand niet voor om. Ik wist voordat we aan kinderen begonnen ook dat dit het geval zou zijn en het is een bewuste keuze geweest voor ons. Natuurlijk wist ik in het begin nog niet hoe het zou uitpakken, maar gelukkig vond ik het allemaal wel meevallen.

 

Toch zijn er van die momenten dat je het zwaar hebt. Vandaag deel ik deze momenten met jullie. 

Soms weet ik niet wat ik nu zwaarder vind er alleen voor staan of het samen doen. Dit bedoel ik niet verkeerd, maar als ik er alleen voor sta loopt eigenlijk alles op rolletjes en zorg ik voor Rust, Reinheid en Regelmaat. Mijn kindjes weten precies wanneer ze waar aan toe zijn en dit werkt voor ons. Als Jimmy thuis is gaat het allemaal toch net even anders. Het lijkt of het echt strakke schema verdwenen is en ook ik verwacht dat er wat werk uit handen wordt genomen. Maar mannen zijn mannen en die hebben af en toe net een beetje extra aansporing nodig. Nu mag ik echt niet klagen met Jimmy, want hij doet echt wel veel in huis. Alleen als ik alleen ben dan ruim ik direct na het eten de tafel af, ruim ik op en zorg ik voor nog wat quality-time met de kindjes. Als Jimmy er is gaat het allemaal wat langzamer en zijn we vaak net ietsje later dan we gewend zijn. Dat geeft niet. Het is vaak ook een kwestie van wennen. 

 

Ondanks dat ik de zorg voor drie kindjes een huishouden en een baan niet heel zwaar vind, heb ik ook wel eens een moment dat ik denk pff ik ben het even beu. Wanneer is dit?

 

1. De nachten. Nu mag ik mezelf gelukkig prijzen dat onze kindjes over het algemeen goed slapen. Maar ik zou liegen als ze nooit wakker zijn. Er zijn van die fases waarin ze opeens elke nacht één of meerdere keren wakker zijn. En met een beetje pech wordt de ene wakker van het gehuil van de ander en daar sta je dan. Het zware aan de nachten vind ik dat ik de enige ben die eruit kan. Of het nu 1 keer of 10 keer is: ik moet eruit. En als de ene wakker wordt van de ander dan kom je echt even handen tekort, want tegelijk troosten lukt niet. Vaak troost ik dan eerst Evy en vertel ik Jaimey of Remy dat ik er zo aan kom, wat hun goed vinden. En zodra Evy dan slaapt dan troost ik de jongens. Als je meerdere van zulke nachten achter elkaar hebt ben je echt even helemaal op. Op zulke momenten baal ik net ietsje meer dat Jimmy weg is en dat we elkaar niet kunnen afwisselen. 

 

2. Handen tekort. 1 volwassene op 3 kleine kindjes kan ervoor zorgen dat je soms handen tekort hebt. Het komt geregeld voor dat er tenminste twee tegelijk aandacht van je willen. Als ik dan Evy aan het voeden ben, maakt het het net even wat moeilijker, omdat ik dan letterlijk mijn handen niet vrij heb. Ik probeer er altijd uit te leggen waarom de kindjes even moet wachten en zodra ik mijn handen vrij heb help ik ze meteen. Soms voel ik me hier weleens schuldig over. Omdat ik mijn kindjes niet altijd direct de aandacht kan geven die ze willen. Nu is het ook goed dat ze leren te wachten, want als ze straks groot zijn krijgen ze ook niet altijd alles en zeker niet direct. Maar toch wil je als moeder je kindje het liefst meteen helpen. 

 

3. Alles komt op jouw neer. Als je al meerdere blogs van mij hebt gelezen zul je wel gemerkt hebben dat ik niet snel zaken uit handen geef. Ik ben iemand die de koe bij de horens pakt en alles zelf probeert op te lossen. Als je er alleen voor staat dan komt alles op jou neer. De zorg van je kindjes, het huishouden etc. Dit zorgt er wel eens voor dat het even teveel wordt of in mijn geval dat je wel eens dingen over het hoofd ziet. Daarom hebben we sinds kort ook hulp in de huishouding, zodat die druk wat verlicht wordt en heb ik een familieplanner aangeschaft (hier later nog een blog over) om het overzicht te bewaren. Zeker nu Jaimey ook naar school gaat en er steeds meer afspraken bij komen, wil ik niets over het hoofd zien. 

 

4. Me-time. Tijd voor jezelf heb je veel minder tot niet als je er alleen voor staat. Wat dat betreft heb ik echt respect voor de alleenstaande moeder. Die heeft dit week in week uit, terwijl het voor mij slechts enkele weken achtereenvolgens is. Tijd voor jezelf is gewoon beperkter. Vaak is dit alleen op de momenten dat de kindjes slapen. Alleen dan moeten ook nog de spullen klaar gezet worden voor de volgende dag en eer dat je een keer zit is het zo 21.00 uur of later. 

 

5. Je moet aan alles denken. Zeker nu de kindjes zo klein zijn bouwen ze op jou. Als ze ergens heen gaan wordt er verwacht dat jij aan alles denkt. Je moet ervoor zorgen dat je alle spullen mee hebt, dat je afspraken niet vergeet etc. In plaats van voor 1 persoon na te denken moet ik voor 4 personen denken. Voor Evy moet ik zorgen dat ik voor haar voedingen en alle toebehoren mee heb, luiers, schone kleding en dan nog de spullen voor de jongens. Heel eerlijk ben ik dat ook wel eens iets essentieels vergeten. Bijvoorbeeld de fles van Evy. Niet bepaald handig, maar gelukkig niet het einde van de wereld. Tegenwoordig kun je overal wel een flesje kopen en is het probleem weer opgelost. Daarom probeer ik ook zoveel mogelijk met lijstjes te werken in de hoop dat ik niks vergeet. Natuurlijk gaat het nog wel eens mis, maar de kans is in ieder geval wat kleiner. 

 

Ondanks dat er weleens zware momenten bij zitten zou ik dit voor geen goud willen missen. Ik voel me zo gezegend met mijn gezin en ik weet dat het met de jaren ook makkelijker gaat worden. De kindjes zullen minder afhankelijk van mij zijn, zij zullen meer zelfvoorzienend zijn en dat maakt het in de dagelijkse gang wat makkelijker. Maar als ze groter worden zullen ze ook hobby's krijgen en zullen we hier weer tijd voor vrij moeten maken. Maar zover is het gelukkig nog niet. Laat ze nog maar even klein zijn. 

 

Wat vinden jullie zwaar aan het ouderschap?

Resultaten week 24!

4 days ago

Na een aantal weken de weegschaal compleet genegeerd te hebben werd het weer tijd om de schade te bekijken. Eigenlijk had ik weinig zin om op de weegschaal te gaan staan, maar ik wist dat het wel goed voor me zou zijn! Ik moest even inzichtelijk krijgen hoe ik er op dit moment voor sta om op die manier weer een nieuwe plan de campagne te maken.

 

Ben je benieuwd wat mijn resultaten zijn na een paar weken niet wegen? Lees dan snel verder!

Eigenlijk was het niet nodig om op de weegschaal te gaan staan om te weten wat de schade zou zijn. Oké op deze manier zou ik de exacte schade kunnen vaststellen, maar meer ook niet. Want hoe dan ook ik wist dat er schade zou zijn. Ik voelde het aan alles. Ik zat minder lekker in mijn vel, leek weer bollere wangen te hebben en ga zo maar door. Ik heb bewust mijn spijkerbroek gemeden, want die zou toch niet lekker zitten.

 

Hoeveel ben ik afgevallen?

 

Deze week ben ik 1.5 kilo aangekomen. Er is nu totaal 11.8 kilo af. 

 

Qua centimeters ben ik het volgende kwijtgeraakt:

Buik: 0 cm

Taille: 0 cm 

Benen: 0 cm

 

Totaal ben ik qua centimeters kwijt:

Buik: 19 cm

Taille: 12 cm 

Benen: 10 cm

 

Heel erg balen dit, maar het was te verwachten. Ondanks dat de Halve Marathon voorbij was bleef ik eten alsof ik elk moment een Halve Marathon zou lopen. Het is niet zo zeer dat ik veel tussendoortjes at, maar ik at voornamelijk meer koolhydraten en grotere porties. Ook kon ik de eerste dagen niet sporten van de spierpijn en daarna bleek dat ik een blessure had (wist ik eigenlijk wel, maar die had ik bewust even genegeerd) en dus even niet kon hardlopen. Deze tegenslag moest ik even verwerken en dat resulteerde in extra eten. Ik moest wat anders doen en besloot op de rollerbank te gaan en wat krachttraining te doen. Maar voor mijn gevoel is dit allemaal niet zo effectief als het hardlopen. Ik mis het hardlopen echt even. Ook weet ik dat als ik minder of minder intensief sport ik minder moet eten, FAIL.

 

Heb ik honger gehad?

 

Gelukkig niet. Doordat mijn maaltijden groter waren en de maaltijden meer koolhydraten bevatten heb ik over het algemeen minder honger gehad. Als ik ook nog eens honger had gehad, dan was de schade waarschijnlijk veel erger. Dus wat dat betreft ben ik wel blij. Alleen ik moet nu wel mezelf weer herpakken. Want als ik in deze vibe blijf hangen dan is al het harde werk van de afgelopen maanden direct naar de filistijnen. 

 

Hoe nu verder?

 

Een ding weet ik zeker: het moet anders. Vanaf eind oktober ga ik hulp krijgen met mijn voeding, dus dat is nog maar twee weekjes wachten. Tot die tijd moet ik proberen de schade zoveel mogelijk te beperken en hopelijk er zelfs weer wat gewicht af te krijgen! Dus voor nu de porties weer verkleinen, meer fruit tussendoor en ondanks dat ik niet kan hardlopen toch knallen met het sporten. Beter iets, dan helemaal niets. 

 

Hebben jullie nog goede tips?

 

De Halve Marathon van Eindhoven!

7 days ago

Het zit er op! Hier heb ik de afgelopen maanden voor getraind en naar toegewerkt! Wat was het een mooie ervaring. Wat heb ik ervan genoten. En wat ben ik trots! Trots dat ik een halve marathon heb gelopen en ook trots op mijn (onze) tijd!

Vandaag deel ik mijn raceverslag met jullie! Ben je benieuwd! Lees dan snel verder! Mijn eerste halve marathon en uiteindelijk nog samen gelopen met Jimmy. Hij had minder getraind, maar wilde het toch proberen. In principe loopt hij sneller dan ik gewend ben, maar we hadden besloten samen te lopen. Daarom had ik mijn eindtijd iets sneller ingezet zodat we samen konden starten. Het voordeel van samen lopen is dat je elkaar er doorheen kan slepen. Je trekt je op aan de ander. Wel heb ik de laatste 4 kilometer gezegd dat hij er vandoor mocht gaan. Maar dat heeft hij niet gedaan. En misschien maar goed ook, want zo blijf je doorgaan. Uiteindelijk zijn we samen gefinisht en dat is toch wel bijzonder.  

 

In verband met het wisselvallige weer was ik in dubio wat ik aan moest doen. Driekwart broek, jasje, hemdje, korte broek? Uiteindelijk voor een korte broek met een t-shirt gekozen. En aangezien roze mijn favoriete kleur is, ben ik gewoon helemaal in het roze gegaan. Gewoon omdat het kan. Ik hoorde alleen dat mensen mij Barbie noemden. Haha as if! Voeding Deze keer heb ik bewust beter op mijn voeding gelet. Ik ben de dag gestart met voor mij doen een stevig ontbijt. Een krentenbol en een beschuit. Tussendoor heb ik een carboloader op en een appel. Onderweg heb ik nog 1.5 broodje op met pure hagelslag. En toen we naar het beursgebouw liepen heb ik nog een banaan op. Een half uur voor de start heb ik nog een long energy gelletje gedronken met een cafeïnepil voor extra energie en toen was ik er klaar voor. Dit was voor mij voldoende om de halve marathon, in aanvulling met mijn gelletjes, goed te lopen. Ik heb geen dipjes gehad, waar ik echt blij mee ben. Ik denk ook echt dat de carboloader hieraan heeft bijgedragen! Voor de start We waren ruim op tijd in Eindhoven. We waren er rond 12 uur en besloten even naar de start te lopen om later terug te gaan naar de auto voor onze spullen. Op Google maps leek de start namelijk niet verder van waar we geparkeerd hadden. Maar viel dat even tegen. Toen we al even aan het lopen waren kwamen we erachter dat het toch verder was dan we dachten. Dus uiteindelijk besloten terug te gaan naar de auto om onze spullen te halen en besloten om warme en droge kleding in het beursgebouw te deponeren. Dit zorgde best voor wat stress. Voornamelijk bij mij. Ik ben een echte stresskip en kan er slecht tegen om de controle uit handen te geven. Het werd allemaal wat krapper en we moesten met een stevige pas naar het beursgebouw lopen. Uiteindelijk kwam we 20 minuten voor de start aan bij ons startvak en moesten we nog even in de rij voor een wc. Dat kan natuurlijk nooit snel genoeg gaan. Door de speakers hoorde ik dat ons startvak over 5 minuten naar de start ging lopen. Extra stress. Gelukkig 2 minuten ervoor waren we klaar. Hop naar het  vak. Gingen we nog in het verkeerde vak staan. Weer over het hek klimmen (en deze lenige Harrie is daar al zo goed in) en klaar. We stonden er net en toen begon ons vak al naar de start te lopen. Bij de start draaide LaFuente. Heerlijk muziekje. Heerlijk sfeertje. Je zou er bijna blijven staan. Alleen door dit heerlijke muziek hoorde je het startschot niet. Maar gelukkig merk je het wel aangezien iedereen begint te lopen.  Het lopen Mijn streven was om onder de twee uur te eindigen, maar liever rond de 1:50. De Pacers voor 1:50 liepen op dat moment net achter ons en ik had besloten om het allemaal wel te zien. Ik had met mezelf afgesproken niet op mijn horloge te kijken. Gewoon lekker te lopen.  En voor het eerst ook zonder een muziekje te lopen. Nog nooit gedaan dus geen idee hoe het zou gaan. Eenmaal gestart ga je toch met de massa mee. Ik had geen idee hoe hard ik liep, ik liep wel lekker. Maar Jimmy zei dat we te snel gingen. Langzaam een beetje vaart verminderd en daar kwamen de Pacers voor 1:50. Ik heb me er even aangesloten, maar het was echt te druk. Ik kreeg het er warm en had meer het idee dat ik moest opletten dat ik niet op iemand zijn hielen ging staan dan dat ik lekker liep. Ik heb dus een stapje terug gedaan in de hoop dat dat beter liep. Maar eigenlijk bleef het wel druk. Niks aan te doen. Dan maar gewoon lopen. De eerste kilometers gingen me goed af. Het enige wat ik in de gaten hield waren de borden met de kilometers die we nog moesten. Op die borden stonden ook mooie quotes die motiverend werkten. Na 8 kilometer heb ik uit gewoonte een gelletje genomen. Ik had het nog niet echt nodig. Maar dacht ik doe het gewoon. Ik kon ook lekker nog versnellen en liep uiteindelijk weer bij de Pacers voor 1:50. Dit was goed vol te houden. Het enige waar ik me aan irriteerde was de drukte. Maarja dat hoort erbij. De eerste 12 kilometer gingen eigenlijk van een leien dakje. Daarna kregen voornamelijk mijn benen het even zwaar. Dit dipje heb ik vaker gehad rond de 12 kilometer. Dus even doorbijten. Jimmy had het tot de 12 kilometer zwaar en trok zicht op aan mij. Maar zorgde wel heel goed voor me. Bij elke post vroeg hij of ik iets wilde en pakte het aan voor mij. Topvent. Tot de 12 kilometer heb ik hem ook niet echt gezien. Daarna ging hij voor mij lopen en ging het hem duidelijk beter af. Terwijl ik het juist zwaarder kreeg. Dan komt de mindfuck. Kan ik het wel aan. Ga ik het wel redden? Zou ik snelheid moeten minderen? Waarom doe ik dit ook alweer? Toen we nog 8 kilometer moesten leek het alsof ik kramp kreeg. Jimmy had gelukkig magnesium bij en wat was ik hier blij mee. De kramp verdween en ik kon weer versnellen.  De laatste 7 kilometer waren vooral zwaar doordat ik kast kreeg van mijn bekken. Elke stap die ik zette deed pijn. Hier heb ik heel lang geen last van gehad, maar de bekkeninstabiliteit is dus nog niet helemaal over. Het is trouwens de eerste keer dat ik tijdens een lange loop hier last van kreeg en hopelijk ook de laatste.  Rond de laatste 5 kilometer heb ik nog een gelletje genomen. Dit had ik beter niet gedaan. Die viel niet lekker. Ik werd misselijk. Maar niks aan te doen. Toen ik zag dat we nog 4 kilometer moesten en was ik het eigenijk beu. Maar ik heb wel doorgezet. Rond de laatste 3kilometer kreeg ik steken. Ik had mijn ademhaling niet onder controle. Ik wist het. Maar had moeite met herstellen. Rond de 2 kilometer werd het steeds drukker qua publiek. Dat motiveert zo. Net daarvoor moesten we nog een klein heuveltje op. Wow dat viel tegen. Het leek wel een berg. Het voordeel van al dat publiek is dat je zo meegaat in het enthousiasme. Je hoort mensen je naam roepen. Je wilt weer versnellen. Alleen de weg werd ook smaller. Dus dat was soms erg moeilijk. Dat vond ik echt wel jammer. Je wilt nog even knallen. Maar het lukt niet. De laatste kilometer leek een eeuwigheid te duren. Maar op het einde hoorde ik LaFuente weer en dat gaf echt een boost. We did it! Achteraf had ik spijt van mijn schoenen. Ik twijfelde heel erg. Want op deze schoenen had ik nog niet echt lange afstanden gelopen. Maar vaak genoeg de iets kortere. Dus moet kunnen toch. Alleen kreeg er wel wat last van. Alsof ze iets te klein waren. Terwijl ik dat gevoel nooit eerder heb gehad. Ik heb voor het eerst deze afstand met stoxenergysocks gelopen. Ik heb hier echt baat bij gehad. Maar de review komt op Fitchicks. Wat ik vervelend vond was de drukte. Je moest heel de tijd zigzaggen. Goed opletten waar je liep en heel vaak remmen doordat er weer iemand voor je ging lopen en dan weer versnellen. Dat zijn niet de ideale omstandigheden, maar die horen wel bij een wedstrijd. Ik miste mijn muziek wel. Niet zozeer dat ik niet zonder muziek kan lopen. Maar als je het zwaar hebt kan de muziek je erdoorheen helpen. Langs de kant was wel muziek. Maar voor mij te weinig.  De verzorging was wel goed. Voldoende waterpunten met sportdrank, water, sponzen en fruit. Ook werden er nog gelletjes uitgedeeld. Bij de finish een flesje aa-drank en een banaan.

 

Allemaal goed.  Ik ben wel trots op de plaats waar ik geëindigd ben. Zeker in mijn eigen klassement heb ik het helemaal niet zo slecht gedaan! After Ook deze keer heb ik zover mogelijk op mijn voeding proberen te letten en heb ik een recovery shake gedronken en mijn vocht voldoende aangevuld.  

 

 

 

Dit was het dan. Afgelopen maandag hebben we een sportmasseur laten komen om de benen even los te laten masseren en de rest van de week heb ik rustig aan gedaan qua trainingen.   Het was zeker niet mijn laatste halve marathon. Maar voorlopig even niet. Waarom niet? Ik heb er gewoonweg de tijd niet voor en ik ken mezelf. Als ik nu weer een halve marathon loop, dan wil ik mijn huidige tijd verbeteren. Dat gaat me nu nog niet lukken, dus dan nog maar even doortrainen. Na deze ervaring heb ik alleen nog maar meer respect voor de mensen die een hele marathon lopen. 

Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
fitmommarly.nl
MediaKit: Fit Mom Marly
1.5k
1,500
1.5k
1,500
113
https://www.facebook.com/fitmommarly
0 691
https://www.instagram.com/fitmommarly
€ 0 - € 249
Share