MediaKit of martinevertelt.blogspot.com

Martine vertelt...

Een blog over leven met een aangeboren hartafwijking. Waar loop ik in het dagelijks leven tegenaan? Hoe gaat het met me? Wat eet ik en waarom?
martinevertelt.blogspot.com

Offered products

Not yet available

Martine van den Brink

Martine van den Brink

Geboren met een hartafwijking en slechte vooruitzichten. Maar ik ben een vechter en heb ondanks de lichamelijke beperkingen veel bereikt! Sinds vijf jaar mijn eigen foodblog waarop ik mijn inzichten over voeding en mijn recepten deel. Minder medicatie door aanpassing van voeding en eindelijk slank!

Gender

Language

Dutch

Scheurbuik

2 weeks ago

Enkele maanden geleden ontdekte ik dat bij het aanspannen van mijn buikspieren een bolling ontstond midden op mijn borstbeen. Direct gingen alle alarmbellen rinkelen, ik had dit eerder meegemaakt!
Een aantal jaren geleden was het litteken dat was gemaakt bij een pacemaker-implantatie namelijk gescheurd op exact dezelfde plaats. Toen was het een kleine breuk, maar nu leek mijn hele buikinhoud wel naar buiten te willen komen. Een angstig idee.
De cardioloog besliste in september dat een chirurg de breuk zou moeten beoordelen en dat ze dan daarna in overleg zouden beslissen of er weer geopereerd zou moeten worden. Tot die tijd moest ik er wel voorzichtig mee zijn en bij voorkeur een strak hemd dragen dan tegendruk geeft. Zo'n ding noemen ze een step-in. Het zit zo strak dat je er in moet stappen, je krijgt het met geen mogelijkheid over je hoofd aangetrokken...

Afgelopen woensdag kon ik (eindelijk!) terecht bij de chirurg in Zwolle. Omdat de breuk inmiddels groter was geworden en ik er best wat last van heb, had ik eigenlijk al ingecalculeerd dat er weer geopereerd zou moeten worden.
Hij bekeek de breuk en voelde hoe groot hij precies is. Dat was wel even pijnlijk...
De breuk begint tussen mijn borsten en eindigt bij mijn navel. Mijn hele buikwand is dus eigenlijk 'gescheurd', precies op de plek waar het litteken van de hartoperaties zit.
De chirurg legde uit dat dit veel voorkomt bij hart- en buikoperaties, en dat veel mensen het laten corrigeren omdat het een erg gek gezicht is. Toch raadde hij me af om dat te doen.
'Als het aan de littekenbreuk ligt, kun je er 120 mee worden', zei hij. 'Het is niet gevaarlijk, je organen kunnen er niet uitvallen. En aangezien een operatie ook weer allerlei risico's met zich meebrengt, zou ik je dat zeker NIET adviseren'.

Duidelijke taal, daar houd ik van. De beslissing was dan ook snel genomen, ik ga me voorlopig niet laten opereren. Dat het er gek uitziet, vind ik totaal onbelangrijk. Met kleding aan zie je er trouwens niets van! Naarmate ik méér last van de breuk krijg, mag ik mijn beslissing altijd heroverwegen.
Een beetje een raar idee blijft het eerlijk gezegd wel. Mijn organen mogen dan niet naar buiten kunnen vallen, het voelt wel een beetje raar, zo'n scheurbuik....

En de winnaar is...

4 weeks ago

Omdat ik de vorige bloghop van de christelijke webloggers had gewonnen, mocht ik het thema kiezen voor de bloghop van september/oktober. Ik koos het thema 'Rood'.

Toen ik zelf over dit thema nadacht, gingen mijn gedachten alle kanten op. Wat zijn er veel associaties bij die kleur! Rood past bij de liefde, bij het hart, bij bloed, bij Christus aan het kruis.
Thirza schreef bijvoorbeeld over de liefde die ze ondervond in Taizé en hoe de kleur rood daar voor haar ging leven.

Maar rood kan blijkbaar ook veel negatieve gedachten oproepen... Zo schreef Chiel over het schaamrood dat hem op de kaken staat wanneer hij niet-christenen meeneemt naar de kerk. Lineke vertelde hoe haar spaargeld op onverklaarbare wijze toe leek te nemen, totdat ze ontdekte dat je ook rood kunt staan...
Margé deelde haar verhaal over een ontmoeting aan de kassa, waar een gesprek over rode wijn én een vooroordeel ontstond.

Tenslotte was er nog het gedicht van Heleen over haar rode bril en daarmee is zij de winnares geworden van deze bloghop. Toen ik haar gedicht las, kreeg ik een brok in mijn keel en toen ik het vervolgens aan mijn man voorlas, rolden er tranen over mijn wangen.
Heleen, je hebt mijn hart geraakt en bent daarom de verdiende winnaar!


Mijn zus Wendy Born en ik hadden gehoopt dat er met een tweemaandelijkse bloghop van de christelijke webloggers méér inzendingen zouden komen, maar helaas is dat niet het geval. Daarom hebben we besloten de bloghop opnieuw maandelijks te gaan organiseren. Heleen Visser is dus de host voor de maand november. We willen alle toekomstige hosts vragen een veelzijdig thema te kiezen, zodat zo veel mogelijk bloggers geïnspireerd kunnen raken!
Meer informatie over de bloghop vind je HIER.

Kaartenhuis

2 months ago

Half september was het eindelijk zover: ik had een afspraak met mijn cardioloog in Zwolle.
Nadat ik in augustus in korte tijd extreem moe was geworden en vocht vasthield, wilde ik maar niet opknappen. De vermoeidheid bleef en ook had ik nog steeds extra plastabletten nodig.Ik was dus erg benieuwd naar wat de cardioloog zou zeggen en of er wat bijzonders te zien zou zijn op de echo.
Omdat ik al een mail had gestuurd waarin ik mijn klachten had uitgelegd, was de cardioloog op de hoogte toen ik binnenkwam. Hij nam maar liefst een uur de tijd om de problemen te bespreken en de mogelijkheden om weer 'op de been' te komen door te nemen.Volgens hem heb ik mijn hart in de vakantie langzaam maar zeker helemaal uitgeput en gaat het een tijd duren voordat ik weer op krachten kom. Hij verwoordde het zo: "Jouw lichaam is een zorgvuldig opgebouwd kaartenhuis. Aan de buitenkant lijkt het heel wat, maar het is ontzettend wankel. Bij een flinke windvlaag stort het in."En ja, die vakantie waarin ik iedere dag een beetje meer vermoeid raakte, was dus te veel. Het kaartenhuis is ingestort...
Aan dit consult heb ik gemengde gevoelens overgehouden. Het beeld van het kaartenhuis was confronterend. Aan de ene kant ben ik blij en dankbaar dat er geen ernstige dingen gevonden zijn, maar aan de andere kant vind ik het een angstig idee dat ik mezelf in een paar dagen zó uit kan putten. Ja, ik was moe, maar ik ben zo váák moe. Waarom liep het dan nu zo uit de hand? Waarom heb ik dit niet tijdig gemerkt? Hoe kan ik dit in de toekomst voorkomen?
Antwoorden op al deze vragen heb ik nog niet. De vermoeidheid neemt helaas nog nauwelijks af en ik ben meer ín bed dan eruit. Zelfs al krabbel ik de komende maanden weer wat op, dan kan ik in de toekomst vermoedelijk niet meer alles doen wat ik deed. Dat voelt als een stukje 'verlies' en ik moet dat een plaatsje geven.
Dat zal me overigens wel gaan lukken. Nu ben ik soms een beetje verdrietig, maar ik vind de vrolijke, gezellige Martine ongetwijfeld op korte termijn weer terug. Al met al blijft het namelijk een enorm wonder dat ik er nog bén en dat ik nog steeds heel veel wél kan. Ik realiseer me dat heel goed en vind dat reden genoeg om weer te gaan knokken om mijn conditie op te bouwen.
Ik ga binnenkort maar eens een lijstje maken van leuke dingen die wél lukken en die ik deze winter wil gaan doen...




Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share