MediaKit of martinevertelt.blogspot.com

Martine vertelt...

Een blog over leven met een aangeboren hartafwijking. Waar loop ik in het dagelijks leven tegenaan? Hoe gaat het met me? Wat eet ik en waarom?
martinevertelt.blogspot.com

Offered products

Not yet available

Martine van den Brink

Martine van den Brink

Geboren met een hartafwijking en slechte vooruitzichten. Maar ik ben een vechter en heb ondanks de lichamelijke beperkingen veel bereikt! Sinds vijf jaar mijn eigen foodblog waarop ik mijn inzichten over voeding en mijn recepten deel. Minder medicatie door aanpassing van voeding en eindelijk slank!

Gender

Language

Dutch

Arie schrijft: depressie

1 day ago

Vorige maand vertelde ik in een blogbericht over de opname van mijn man Arie en de zorgen daar omheen. Inmiddels zijn we een paar weken verder en is hij gelukkig weer helemaal thuis.
Op zijn blog 'Arie schrijft' deelde hij vandaag een bericht waarin hij vertelt hoe hij de afgelopen periode heeft ervaren.

Depressie Achteraf gezien deden de eerste symptomen zich al enkele jaren geleden voor: een beetje somber, niet zo erg in mijn hum. Ik dacht: het gaat vanzelf wel over. En het ging in het begin ook over, met een nacht goed slapen en leuke dingen doen. Ik vond het iets, wat iedereen een keer overkomt; niets aan de hand dus.
Maar de somberheid kwam weer terug. Opnieuw een positieve impuls zien te vinden. En opnieuw lukte het.
Sluipend, ongemerkt volgden de neerslachtige periodes elkaar steeds vaker op, werden erger en duurden langer. Het kostte me steeds meer moeite, om er overheen te komen. Het concentratievermogen en het geheugen namen in sneltreinvaart af. Op het laatst dacht ik, dat ik dement begon te worden. Dit leidde tot een nog verdere toename van de depressiviteit.  Voor de buitenwereld kon ik het lange tijd nog redelijk verbergen, maar Martine had natuurlijk al lang in de gaten dat het niet goed met me ging. Eerder nog dan dat ik het zelf goed en wel besefte.
O ja, er waren genoeg leuke momenten tussendoor. Het uitbrengen van een nieuwe roman in maart vorig jaar, was een waar feest voor me. Daar heb ik erg van genoten!
Maar halverwege de zomer ging het definitief mis. Het optimisme was helemaal weg. Van elke mug maakte ik een olifant, ik was constant neerslachtig en er cirkelden voortdurend negatieve gedachten in mijn hoofd. Er drong niets meer tot me door en ik trok me steeds verder terug in mijn eigen wereldje.
Een doktersbezoek dan maar. Gelukkig kende mijn huisarts me inmiddels wel. Natuurlijk schreef hij me antidepressiva voor, maar dat vond hij niet genoeg. ‘Er is veel meer met je aan de hand, dan alleen maar wat somberheid. Je moet maar eens met een psychiater gaan praten.’
‘Nou ja, als jij dat nodig vindt…,’ was mijn respons. Ik had helemaal geen zin om mijn hele hebben en houden met een onbekende zielenknijper te delen.
‘Ja. Dat vind ik nodig,’ was het resolute antwoord.

Er was uiteraard een wachttijd, maar toch stond er vrij snel een psychiatrisch verpleegkundige op de stoep. Aan haar heb ik verteld wat me zoal dwars zat. Daarbij vertelde Martine dat ook zij de dagelijkse gang van zaken niet meer volhield, met mij in mijn toestand. Er was bij haar sprake van een burn-out, bleek niet snel daarna. De verpleegkundige stelde voor om me op de psychiatrische afdeling van het GGZ op te laten nemen.
Dat was wel even slikken. Was het zo erg met me gesteld? Ik was toch niet suïcidaal? Nee, dat was ik niet, maar het was ook niet de bedoeling dat ik het worden zou. Daarbij: inderdaad was het zo dat ik helemaal geen zin meer in het leven had. Ik zou het prima vinden als ik de volgende dag mijn laatste adem zou uitblazen. Dus: het was wel degelijk erg met me gesteld.
Begin november volgde een opname in het Centrum voor Ouderenpsychologie in Ermelo. Er volgden weken waarin naar mijn idee niet veel gebeurde. Ik had rust, volgde zo mijn therapieën en liet de dagen aan me voorbijgaan. Maar langzaam maar zeker knapte ik wel wat op. De rust en de regelmaat deden me goed en natuurlijk deden de medicijnen inmiddels ook hun werk. Het was een leuke groep mensen op mijn afdeling en onderling konden we elkaar soms steun bieden. Mooie mensen die hun kwetsbaarheden hadden, of ooit een dreun in het leven hadden opgelopen. Allemaal hard werkend aan hun herstel.
Terwijl ik ginds langzaamaan opknapte, ging het met Martine ook weer wat beter. Bij mijn vertrek was ze helemaal uitgeput, maar ook zij kreeg rust en daardoor begon ze weer iets energie terug te krijgen.
Na verloop van tijd mocht ik een halve dag naar huis. Dat was gezellig. Daarna volgde een dag en een nacht, daarna weer wat langer. Ik begon weer zin in het leven te krijgen en kreeg tot mijn eigen verbazing mijn humor weer terug. Mooie ontwikkelingen.
Half januari nam ik afscheid op de afdeling. Nee, ik ben er nog niet! Ik moet er hard aan werken om een nieuw evenwicht te vinden. Waarin ik mij niet te veel op de hals haal, maar waarin ik ook niet weg ga zitten suffen achter de geraniums. Een echte diagnose is er nog niet gesteld, omdat er verschillende dingen tegelijkertijd spelen. Maar ADD is een stickertje, wat je me op zou kunnen plakken.
Ook Martine moet – mede door haar hartafwijking – zichzelf goed ontzien. Ze is nog steeds snel moe en moet niet te veel hooi op haar vork nemen.
Ik heb in deze periode trouwens iets heel moois ontdekt: ik heb ondervonden, dat ik familie en vrienden heb die veel van me houden. Stuk voor stuk uitten ze ieder op hun eigen manier hun medeleven, of ze dachten aan ons in hun gebed. Het heeft me heel veel steun gegeven. Maar bovenal hebben Martine en ik ontdekt, dat we na negen jaar huwelijk nog steeds stapelgek zijn op elkaar en dat we met elkaar verder willen. Ik ben een steenrijk mens!


Met dit blogbericht doe ik mee aan de #bloghop van december/januari van de christelijke webloggers met als thema 'tussen oud en nieuw'.

En toen werd het stil...

4 weeks ago

Zoals jullie gemerkt hebben was het de laatste tijd nogal stil op mijn blog. Helaas betekende dit niet dat het er in ons leven ook rustig aan toe ging. Integendeel.

Mijn man Arie en ik zijn in de laatste maanden door een moeilijke periode gegaan. Al enkele jaren merkten we dat het concentratievermogen en het geheugen van Arie achteruit leken te gaan. Het afgelopen halfjaar nam dit echter verder toe en werd het zorgwekkend.
Na enkele maanden flink samen tobben, besloten we hulp te vragen. Het kon zo niet langer.
Gelukkig ondernam de huisarts direct actie en schakelde hij de GGZ in. Enkele weken daarna kon Arie worden opgenomen voor observatie en onderzoek.

Inmiddels zijn we ruim zeven weken verder. Een echte diagnose is er nog niet gesteld, maar wél is duidelijk dat het niet om alzheimer of dementie gaat. Toch een opluchting.
Wat het wel is en wat de mogelijke behandeling hiervoor is zullen we in de komende weken horen. Inmiddels beginnen we beiden een beetje te herstellen en komt er weer licht aan het einde van de tunnel...

Terugkijkend op de periode vóór opname realiseren we ons dat we veel te lang gewacht hebben met het inschakelen van hulp, waardoor we beiden erg oververmoeid zijn geraakt. Bij Arie leidde dit naast de bestaande klachten tot een depressie en bij mij tot een burn-out. We hebben veel te lang gedacht het probleem op eigen kracht te lijf te kunnen gaan, en ons lijf maakt dat nu pijnlijk duidelijk.

Vreemd eigenlijk dat in een land waarin alles lijkt te kunnen en te mogen, hersenproblemen nog altijd taboe zijn. Op een verjaardag vertellen dat je partner zijn been lelijk heeft gebroken is véél makkelijker dan vertellen dat zijn hersens niet meer zo goed lijken te werken...
Toch krijgen we nu veel lieve, bemoedigende reacties van mensen om ons heen. Ook horen we ineens van anderen dat ze dit probleem herkennen of er zelf mee te maken hebben gehad. Het komt dus veel vaker voor dan we dachten!

De hulp en begeleiding die nu geboden wordt doen ons enorm goed. Mét deze hulp komen er in de toekomst vast oplossingen waardoor we gewoon samen verder kunnen. Want dat hebben we deze periode ook herontdekt: We houden van elkaar en willen sámen verder!

Mede namens Arie wens ik jullie allemaal het beste voor 2018. Zijn er problemen in jouw omgeving? Vraag om hulp, het helpt écht!



Scheurbuik

2 months ago

Enkele maanden geleden ontdekte ik dat bij het aanspannen van mijn buikspieren een bolling ontstond midden op mijn borstbeen. Direct gingen alle alarmbellen rinkelen, ik had dit eerder meegemaakt!
Een aantal jaren geleden was het litteken dat was gemaakt bij een pacemaker-implantatie namelijk gescheurd op exact dezelfde plaats. Toen was het een kleine breuk, maar nu leek mijn hele buikinhoud wel naar buiten te willen komen. Een angstig idee.
De cardioloog besliste in september dat een chirurg de breuk zou moeten beoordelen en dat ze dan daarna in overleg zouden beslissen of er weer geopereerd zou moeten worden. Tot die tijd moest ik er wel voorzichtig mee zijn en bij voorkeur een strak hemd dragen dan tegendruk geeft. Zo'n ding noemen ze een step-in. Het zit zo strak dat je er in moet stappen, je krijgt het met geen mogelijkheid over je hoofd aangetrokken...

Afgelopen woensdag kon ik (eindelijk!) terecht bij de chirurg in Zwolle. Omdat de breuk inmiddels groter was geworden en ik er best wat last van heb, had ik eigenlijk al ingecalculeerd dat er weer geopereerd zou moeten worden.
Hij bekeek de breuk en voelde hoe groot hij precies is. Dat was wel even pijnlijk...
De breuk begint tussen mijn borsten en eindigt bij mijn navel. Mijn hele buikwand is dus eigenlijk 'gescheurd', precies op de plek waar het litteken van de hartoperaties zit.
De chirurg legde uit dat dit veel voorkomt bij hart- en buikoperaties, en dat veel mensen het laten corrigeren omdat het een erg gek gezicht is. Toch raadde hij me af om dat te doen.
'Als het aan de littekenbreuk ligt, kun je er 120 mee worden', zei hij. 'Het is niet gevaarlijk, je organen kunnen er niet uitvallen. En aangezien een operatie ook weer allerlei risico's met zich meebrengt, zou ik je dat zeker NIET adviseren'.

Duidelijke taal, daar houd ik van. De beslissing was dan ook snel genomen, ik ga me voorlopig niet laten opereren. Dat het er gek uitziet, vind ik totaal onbelangrijk. Met kleding aan zie je er trouwens niets van! Naarmate ik méér last van de breuk krijg, mag ik mijn beslissing altijd heroverwegen.
Een beetje een raar idee blijft het eerlijk gezegd wel. Mijn organen mogen dan niet naar buiten kunnen vallen, het voelt wel een beetje raar, zo'n scheurbuik....

Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share