SebKijk
De makers van de populaire Mastermovies-video’s laten met komediefilm Straf zien dat de absurdistische en droge humor waarvoor ze bekendstaan, goed te vertalen valt naar een speelfilm. Een speelfilm maken is andere koek dan het maken van komische fandubs van films en series. Toch bevat de komediefilm van regisseurs Merijn Scholte Albers en Tobias Smeets meerdere aspecten die ambitieus genoemd mogen worden. De komediefilm bespreekt niet alleen de negatieve effecten van pesten, maar laat ook op een humoristische manier zien hoe sulletjes kunnen leren op te komen voor zichzelf door (letterlijk en figuurlijk) het gevecht tegen hun pestkoppen aan te gaan. Verder bevat Straf momenten waarin het gepeste hoofdpersonage, muziekdocent Edwin, leert zelfverzekerder te worden zonder te verliezen wie hij echt is en wat hem bijzonder maakt. Straf bespreekt verder de effecten van het gemis aan respect en laat zien hoe vriendschappen ook op een latere leeftijd kunnen ontstaan. Het bijzonderste, ambitieuze aspect is dat de film lijkt te hinten naar kennis over de overlappende eigenschappen van verhalen waarin identiteit en verlossing centraal staan. Deze Nederlandse komediefilm kaart veel ambitieuze thema's aan, maar vaak blijven ze oppervlakkig. Het aankaarten of opzetten van verhaallijnen rondom deze thema's brengt niet automatisch diepgang met zich mee. Daarvoor moeten thema's daadwerkelijk uitgewerkt worden. De diepgang die deze thema's aan deze komische film zouden kunnen toevoegen, wordt nauwelijks bereikt. Dit neemt echter niet weg dat de humor in deze film schittert en uiteindelijk gaan de meeste filmliefhebbers naar komediefilms voor de grappen in plaats van voor de betekenis of diepgang van het verhaal.
Deze blogpost is origineel van Straf (2025) – Filmrecensie en geschreven door Sebastiaan Khouw
