Influencer media kit of Wilma van Dijk

Vage klachten, goede bloeduitslagen. Misschien herken je het. Alles heb je onderzocht. Alles lijkt besproken. En niets wijst op een wezenlijk tekort, afwijking of andere uitzonderlijke uitslag. Ik was daar. Ik was die moeder. Van mri, tot algeheel onderzoek, van scans tot het uitsluiten van oogafwijkingen. Herkenning? Alles doen om te begrijpen waarom het lichaam de meest vage klachten liet zien. Compleet Ruim twee jaar geleden werd ik moeder van een prachtige zoon. Met al twee grote prachtige dochters in huis kon het geluk niet op. Compleet! Een ongekend portie goud. Zo voelt het. Maar ik ken ook de zorgen en hét zorgen, de struggles, de eindeloze jaren vol slapeloze nachten, de man van huis, de handen tekort, de armen moe van het dragen, de tranen teveel. En die lat zo torenhoog. Een lichaam dat signalen geeft ook, een lijf dat niet meer kan ontspannen, wel wil, maar toch blijft rennen en dan plots, plots opnieuw moet leren lopen. Niet letterlijk maar verlangzamen. Dát. Niet meer rennen maar lopen. Ik boek enigzins wanhopig een massage als redmiddel en dat blijkt dan ineens de eerste sleutel tot succes. De eerste hardnekkige klachten verdwijnen en langzaam maar zeker verdwijnt er meer… Want […]

The post Opnieuw leren lopen… first appeared on Mama van Dijk.

Een combinatie die voelt als goud. Je camper gevuld met lievelingsmensen en een avontuur naar Zweden en Noorwegen. Wat mij betreft een samenhang van omstandigheden die je het allerliefst laat samensmelten omdat dát een gevoel op roept van ultiem geluk. Misschien was dat het. Een bijna filosofische gedachte. Vandaag lees je erover. Kunstig Geschapen met de kunst om dingen ultiem te voelen, te ervaren en te opnieuw te kunnen beleven – dat is soms uitdagend- maar allermeest een groots cadeau. Want terwijl mijn vingers tikken over mijn witgekleurde toetsenbord -dat op mijn ietwat stoffig geworden zwarte bureau rust- denk ik terug. Terug aan dat moment langs hoge rotsen, turquoise water. Watervallen van alle kanten waar je kijken kunt. Groots, overweldigend en intiem tegelijk zoals we daar langs extreem smal weggetjes rijden ook. Met de grote witte reus genaamd Oscar aka Ossie en haar familiegeluk. Zovaak handen voor haar mond geslagen. Een droomplaatje in real life. Ik weet niet wat ik zie vertel ik met fonkelende ogen. Ik wel, vult de chauffeur nuchter aan, een nieuwe plek om de nacht door te brengen. Wauw! Kindvriendelijke camperplaatsen We nemen de afslag naar een camperplaats, een kleintje. Waarvan je ogen de omgeving willen […]

The post Met camper naar Zweden en Noorwegen first appeared on Mama van Dijk.

Zijn oranje minilaarsjes stappen die regenachtige dag door de natte bospaden. Weerskanten van zijn mondhoeken omhoog gevouwen. Zijn handen net als die van papa in zijn jas gestoken. Een stel ondeugende ogen mijn kant op kijkend. De verwondering dat ik hen al 2.5 jaar mn “mannen” kan noemen is een groots cadeau dat ik nog steeds niet altijd vatten kan. 2,5 jaar. Het is precies die bewuste 22e vd maand, 2,5 jaar geleden dat die grote kerel word geboren. Een prachtige grote bink, ruim 4 kilo, zo’n 53cm lang. Inmiddels maatje 104. Opnieuw verwondering. Hoeveel kan er gebeuren in 2,5 jaar.?! Och, ik geniet van deze leeftijd. De ergste baby onrust is voorbij gegaan. De grootste zorgen normaliter gestabiliseerd en het eigen karakter word moeiteloos kenbaar. Het geduld van de ouders steevast op de proef gesteld en in deze fase ben je doorgaans ook vooral de superheld. En, niet geheel onbelangrijk, er komt een liefde bij. Die voor de juffen op “schooltje”. Een heel bijzondere fase ja. Mijn baby werd een echte peuter! En met die ogen zie ik mijn mannen door het bos stappen. Tussen buien en grote modderplassen door. Stralend. Toen ik elf jaar geleden moeder werd zag […]

The post Verwonderd first appeared on Mama van Dijk.