MediaKit of gebrokenvleugelmeisje.nl

Gebroken Vleugel Meisje

Gebroken Vleugel Meisje is een persoonlijke blog waarin ik mijn ervaringen deel over huisdieren, mijn levensstijl, mijn visies, psychische gezondheid en nog veel meer.
gebrokenvleugelmeisje.nl

Offered products

  • Link € 0 - € 250
1.2k
Views every month
150
Unique visitors every month
6
Domain Authority
The statistics of this website are automatically verified and updated every month by LinkPizza.

Deborah Droog

Deborah Droog

Gender

Language

Dutch

Social Media

De spin

2 months ago

Van de week heb ik een moord gepleegd. Meneer kwam zo maar op mij af gerend. Ik zat in het donker en ik zag hem vlug mijn kant op haasten. Toen ik het licht aan deed bleef hij stok stijf staan. Waarschijnlijk vond hij mij een stuk enger dan ik hem, maar voor ik het wist lag hij geplet voor mijn neus. Ik paniekte. Sorry, meneer spin.

Erg Reiki en/of diervriendelijk is het niet, een spin vermoorden. 'Eer alles wat leeft' stelt het principe. Ik eer het leven van deze dieren, maar ik moet nog leren omgaan met de menselijke 'reuzen' macht. Ik kan niet zomaar alles en iedereen vermoorden die kleiner is dan ik... Zelfs niet in paniek.

Hoewel ik ze eng vind, vallen ze mij op de laatste tijd. Vanuit de komende herfst is het te verklaren, maar ze zijn in mijn leven nog niet eerder zo aanwezig geweest. Al weken heb ik een klein 'huis'-spinnetje in mijn linker autospiegel. Hij zat er graag, bleek, want later werden het er twee en niet veel later gingen ze verhuizen. Waarschijnlijk waren onze ochtendgesprekken toch iets te vroeg voor madame. Ondertussen is zijn plekje weer ingepikt door een dikker vriendje.



Ook in het bos was er laatst een prachtig exemplaar. Tussen een hek en een boom had het een web gespannen van ongeveer één bij anderhalve meter. Prominent in het midden zat de troste eigenaar van dit reusachtige kunstwerk. Een kruisspin van ongeveer twee bij drie centimeter. Schitterend.

Al die spinnen, ze laten mij niet met rust. Als ik denk er even vanaf te zijn, komen ze 's nachts ook tevoorschijn. Een overvloed aan mini spinnetjes, tot één enkele die mij probeert te bereiken, ze komen vrijwel dagelijks in mijn dromen voorbij. Het is mij al even duidelijk. Ondanks de aantredende herfst, moet ik er iets mee.

Dus, lieve spin, prachtig dier, vertel het eens. Wat heb je mij te vertellen? Welk nieuws kom je brengen? Welke boodschap laat je achter?

De spin en haar web. Zij stelt zichzelf centraal, terwijl zij haar web, haar wereld en haar eigen ik ontwikkelt. Puntje voor puntje verbindt zij alles aan en met elkaar. In haar eigen wereld maakt zij haar wensen waar. Vrouwelijkheid, creativiteit en kracht. Welkom spin, wat ben jij een mooi gebaar.

Liefs, Deborah

Zaterdag, 9 september 2017.

Leren, leren en nog eens leren.

2 months ago

Goed, ik was er een tijdje uit. Een tijdje lukte het schrijven niet en bleef mijn hoofd maar gaan. Een tijdje bleef ik mij af vragen, zorgen maken en mezelf verloochenen.

Alles waar ik al die tijd naar toe werkte, waar ik over schreef en waarin ik had geleerd leek opeens vergeten. Zelfliefde, in het heden blijven en (zelf)vertrouwen. De rode draad in mijn leven, van al mijn lessen. Ik dacht dat ik al flink geleerd had, maar toch ging het even mis.

Alsof ik van de basisschool naar de middelbare ging. Een nieuwe setting, een nieuwe probleem en andere invloeden. Alles was anders. Ik herkende dat het mij mee nam, maar ik bestreed de verkeerde dingen, de symptomen. Niet zo raar, als je bedenkt dat juist dat hetgeen was wat ik tot nu toe geleerd had.



Ik zorgde ervoor niet in mijn depressie te raken en mijn structuur te behouden. Ik zorgde ervoor dat ik de realiteit bleef zien, of terug kon halen wanneer nodig. Ik bleef werken, ik bleef leven en ik deed wat ik kon om 'goed' te blijven en me niet mee te laten sleuren. 

Daardoor bleef de oppervlakte goed, maar zat het daaronder toch iets anders. 

Ik kwam niet terug in het nu en ik was niet lief voor mezelf. Wel kwam ik voor mezelf op, maar toch nam ik mezelf niet serieus.

Ik kwam voor mezelf op, vanuit angst. Een angst gebasseerd op ideeën en vragen over de toekomst, gevormd vanuit een onzekerheid in het heden. Dat alles maakte mij niet liever tegen mezelf. Nee, in tegendeel, ik haatte het dat ik zo bang was, voor iets dat waarschijnlijk toch niets zou zijn. Dat, terwijl ik ook bang was dat het misschien wel wat zou zijn.



Al met al bleken mijn zorgen voor niets en dat mag. Het is zonde van de energie en de tijd die er in is gaan zitten, maar het is zoals het is. 

Of, nee, het is niet zonde. Ik heb er van geleerd en goed ook. Middelbare school in levenslessen, les 1: Check! Nu is het weer even tijd voor mezelf. Tot de volgende les.

Liefs, Deborah
Maandag, 4 september 2017.

Die verdomde afspraak

4 months ago

Door de jaren heen heb ik wel eens klachten gehad. Meestal was het niets, hier deed ik dan ook niets mee. Soms hielden de klachten dusdanig lang aan dat ik er last van had. Dan keek ik het nog even aan, maar ging ik als het echt moest eens naar de huisarts. Wel stel ik die bezoeken graag zo lang mogelijk uit. Ik voel mij niet zo op mijn gemak bij de dokter, ik vergeet de klachten waarvoor ik kom en ik ben altijd bang dat ik mij aanstel

Vooral dat laatste is een probleem, denk ik. Sterker nog, ik denk dat dát het grootste probleem van al mijn ziek-zijn is, bij welke klacht ook. Díé angst zorgt er voor dat ik al mijn klachten bagatelliseer, het stelt allemaal toch niets voor. Het zorgt er voor dat ik pas ergens over begin zodra ik er echt niet meer omheen kan. Wat ik dan uiteindelijk weer af doe met de woorden: 'Och, het is niets.' 

Altijd check ik eerst of ik zelf iets kan veranderen in mijn levensstijl, om mijn gestel te verbeteren. Gezonder eten, water drinken, sporten, minder stress, mediteren, energetische behandelingen, praten, structuur, liefde en nog zo veel meer. Ook controleer ik waar de klachten eventueel vandaan kunnen komen, spiritueel en energetisch gezien. Dat, terwijl ik aan patiënten en anderen die ik begeleid altijd aangeef dat ze bij klachten zichzelf serieus moeten nemen en naar de dokter moeten gaan. 
Zo zie je maar weer, zeggen is iets anders dan doen. Want dan zit ik daar, met een bek vol tanden. Waarvoor kom ik ook alweer? Ik heb nu, op dit moment, geen klachten, toch? Wat nou als ik alles verzin? Zie ik het wel goed? Wat nou als ze mij weer niet serieus neemt? Wat nou als blijkt dat er niets is? Zal ze mij dit keer wel onderzoeken? Ik heb nu toch wel bewijs genoeg? Het is geen depressie, geen up, maar wat is het dan wel? 
Volgens dokter Google en mijn verpleegkundig brein kan het alles zijn, maar daar hebben we nu even helemaal niets aan. Het gaat er niet om wat dokter Google zegt, maar wat de onderzoeken uitwijzen. Als ze dit keer wel onderzoeken wilt uitvoeren ten minste. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik zomaar wordt weggestuurd, onder de noemer stress. Alleen, ik heb nu al een half jaar geen stress meer. Het zou dan uiteindelijk toch beter met mij moeten gaan? Of heb ik misschien onbewust nog wel stress? Maar waar dan? Mijn leven is rustig, mijn werk is rustig, mijn stemmingen zijn rustig en, hoewel het in deze blog misschien niet zo lijkt, is ook mijn hoofd rustig. Eigenlijk gaat alles gewoon goed nu, behalve die rare klachten... 


Planken koorts vooraf aan en tijdens de doktersafspraak. Het gevoel te moeten presteren, maar waarvoor? Ik weet dat ik de klachten die ik heb niet zelf verzin, of veroorzaak. Ik heb geprobeerd het zelf op te wekken, maar ook dat lukt niet. Ik heb geprobeerd om er doorheen te gaan, zonder succes. Ik heb alles geprobeerd. Ik heb het genegeerd, ben het vergeten, heb er aandacht aan besteed, probeerde het weg te krijgen en het op te wekken, maar niets hielp. Ík doe het niet, het gebeurt gewoon. Alleen, wat nou als er uit de onderzoeken komt dat het niets is? Dat het dus niet waar is? 
Ik heb geen zin meer in het spelletje om mezelf te moeten bewijzen. Dat heb ik wel genoeg gedaan de afgelopen twee jaar. Ergens neem ik mezelf serieus. Alle zichtbare en duidelijke klachten heb ik opgeschreven, met hulp, en ik heb filmpjes. Alleen de verwaarloosbare en kleine onzichtbare klachten staan er niet bij. Die stellen toch niets voor. 

Het 'bewijs' heb ik, maar in hoeverre is het duidelijk genoeg? In hoeverre zal zij mij serieus nemen? In hoeverre is het echt? Zal ze nu wel onderzoeken laten doen? 
Ik ben bang, dat is wel duidelijk. Bang voor de huisarts, bang voor eventueel onderzoek en bang voor de uitslag. Ik ben ook bang dat ze mij weer niet serieus neemt of dat het uiteindelijk toch niets blijkt te zijn. Dat alsnog blijkt dat ik mij aan stel. Het liefst vermijd ik dit allemaal, maar juist dat brengt mij waar ik nu sta. 
Fuck mijn leven, op dit moment van schrijven, even.  
Liefs, Deborah. 


Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share