MediaKit of gebrokenvleugelmeisje.nl

Gebroken Vleugel Meisje

Gebroken Vleugel Meisje is een persoonlijke blog waarin ik mijn ervaringen deel over huisdieren, mijn levensstijl, mijn visies, psychische gezondheid en nog veel meer.
gebrokenvleugelmeisje.nl

Offered products

  • Link € 0 - € 249
1.2k
Views every month
150
Unique visitors every month
5
Domain Authority

Deborah Droog

Deborah Droog

Gender

Language

Dutch

Social Media

Die verdomde afspraak

1 week ago

Door de jaren heen heb ik wel eens klachten gehad. Meestal was het niets, hier deed ik dan ook niets mee. Soms hielden de klachten dusdanig lang aan dat ik er last van had. Dan keek ik het nog even aan, maar ging ik als het echt moest eens naar de huisarts. Wel stel ik die bezoeken graag zo lang mogelijk uit. Ik voel mij niet zo op mijn gemak bij de dokter, ik vergeet de klachten waarvoor ik kom en ik ben altijd bang dat ik mij aanstel

Vooral dat laatste is een probleem, denk ik. Sterker nog, ik denk dat dát het grootste probleem van al mijn ziek-zijn is, bij welke klacht ook. Díé angst zorgt er voor dat ik al mijn klachten bagatelliseer, het stelt allemaal toch niets voor. Het zorgt er voor dat ik pas ergens over begin zodra ik er echt niet meer omheen kan. Wat ik dan uiteindelijk weer af doe met de woorden: 'Och, het is niets.' 

Altijd check ik eerst of ik zelf iets kan veranderen in mijn levensstijl, om mijn gestel te verbeteren. Gezonder eten, water drinken, sporten, minder stress, mediteren, energetische behandelingen, praten, structuur, liefde en nog zo veel meer. Ook controleer ik waar de klachten eventueel vandaan kunnen komen, spiritueel en energetisch gezien. Dat, terwijl ik aan patiënten en anderen die ik begeleid altijd aangeef dat ze bij klachten zichzelf serieus moeten nemen en naar de dokter moeten gaan. 
Zo zie je maar weer, zeggen is iets anders dan doen. Want dan zit ik daar, met een bek vol tanden. Waarvoor kom ik ook alweer? Ik heb nu, op dit moment, geen klachten, toch? Wat nou als ik alles verzin? Zie ik het wel goed? Wat nou als ze mij weer niet serieus neemt? Wat nou als blijkt dat er niets is? Zal ze mij dit keer wel onderzoeken? Ik heb nu toch wel bewijs genoeg? Het is geen depressie, geen up, maar wat is het dan wel? 
Volgens dokter Google en mijn verpleegkundig brein kan het alles zijn, maar daar hebben we nu even helemaal niets aan. Het gaat er niet om wat dokter Google zegt, maar wat de onderzoeken uitwijzen. Als ze dit keer wel onderzoeken wilt uitvoeren ten minste. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik zomaar wordt weggestuurd, onder de noemer stress. Alleen, ik heb nu al een half jaar geen stress meer. Het zou dan uiteindelijk toch beter met mij moeten gaan? Of heb ik misschien onbewust nog wel stress? Maar waar dan? Mijn leven is rustig, mijn werk is rustig, mijn stemmingen zijn rustig en, hoewel het in deze blog misschien niet zo lijkt, is ook mijn hoofd rustig. Eigenlijk gaat alles gewoon goed nu, behalve die rare klachten... 


Planken koorts vooraf aan en tijdens de doktersafspraak. Het gevoel te moeten presteren, maar waarvoor? Ik weet dat ik de klachten die ik heb niet zelf verzin, of veroorzaak. Ik heb geprobeerd het zelf op te wekken, maar ook dat lukt niet. Ik heb geprobeerd om er doorheen te gaan, zonder succes. Ik heb alles geprobeerd. Ik heb het genegeerd, ben het vergeten, heb er aandacht aan besteed, probeerde het weg te krijgen en het op te wekken, maar niets hielp. Ík doe het niet, het gebeurt gewoon. Alleen, wat nou als er uit de onderzoeken komt dat het niets is? Dat het dus niet waar is? 
Ik heb geen zin meer in het spelletje om mezelf te moeten bewijzen. Dat heb ik wel genoeg gedaan de afgelopen twee jaar. Ergens neem ik mezelf serieus. Alle zichtbare en duidelijke klachten heb ik opgeschreven, met hulp, en ik heb filmpjes. Alleen de verwaarloosbare en kleine onzichtbare klachten staan er niet bij. Die stellen toch niets voor. 

Het 'bewijs' heb ik, maar in hoeverre is het duidelijk genoeg? In hoeverre zal zij mij serieus nemen? In hoeverre is het echt? Zal ze nu wel onderzoeken laten doen? 
Ik ben bang, dat is wel duidelijk. Bang voor de huisarts, bang voor eventueel onderzoek en bang voor de uitslag. Ik ben ook bang dat ze mij weer niet serieus neemt of dat het uiteindelijk toch niets blijkt te zijn. Dat alsnog blijkt dat ik mij aan stel. Het liefst vermijd ik dit allemaal, maar juist dat brengt mij waar ik nu sta. 
Fuck mijn leven, op dit moment van schrijven, even.  
Liefs, Deborah. 


Pest jij jezelf?

3 weeks ago

"Stom kind"
"Ach Jezus, wat zie er er weer uit vandaag."
"Pfff, wat ben jij lelijk zeg."
"Niemand vindt jou leuk."
"Je kan ook helemaal niets hè."
"Jij bent echt dom."
"Je hoort hier niet te zijn, je bent niet goed genoeg."

Deze opmerkingen en nog veel meer en erger, werden vroeger dagelijks tegen mij gezegd. Niet door anderen, maar door mezelf. Ik pestte mezelf, met mijn lage zelfbeeld en een flink minderwaardigheidscomplex. Zo vaagde ik onbewust iedereen uit mijn leven.


Want ja, als ik mezelf niet in mijn eigen leven wil hebben, dan ben ik ook zeker niet goed genoeg om in andermans leven te zijn.



Dat lage zelfbeeld heeft natuurlijk een oorzaak, maar het is een keuze om hierin te blijven hangen. Zelf koos ik voor verandering. Ik koos ervoor om mezelf niet meer te pesten. Ik koos ervoor om lief voor mezelf te zijn. De gedachten die ik had sprak ik tegen en ik zei -hardop- wat ik wel leuk en/of goed vond aan mezelf. Ik gaf mezelf complimenten en was trots op mezelf om de kleine dingen die ik deed.

Het begon met het hardop zeggen om het zeggen, ik voelde het nog niet. Maar ik bleef aardig. Ik werd er ook steeds beter in en toen kwam het langzaam aanwaaien. Stapje voor stapje begon ik er in te geloven. Niet veel later voelde ik het ook. Ik was het waard om mens te zijn.



Nu ben ik, behalve soms verlegen, niet meer onzeker. In mijn depressie wil mijn hoofd mij nog wel eens pesten, maar ik geloof het niet meer. Ik voel dat het niet waar is.

In dingen blijven hangen is een keuze, net zoals van jezelf houden een keuze is. Als iets maar vaak genoeg herhaald wordt, ga je het vanzelf geloven. Dat sta je toch niet toe?

Liefs, Deborah

Wij helpen mee

3 weeks ago

Velen zullen mij voor gek verklaren als ik dit zeg. Ik zal het ook vast niet mogen zeggen, maar ik wil terug.

Er is een wereld zonder grenzen en beperkingen. Een waar alles draait om liefde. Alles is daar puur. Zuivere intenties, verbondenheid met alles en een goddelijk leven.

Het is een groot contrast met deze wereld, de wereld waar personen leren en groeien. Een wereld vol grenzen en beperkingen, doordat men de essentie nog niet heeft leren voelen. Dit is de wereld waar het ´mijn´ uiteindelijk wordt los gelaten en het ´ik´ wordt terug gevonden. Dit is de wereld waar men leert voelen in plaats van denken.



Mensen zijn niet slecht. Mensen zijn vergeten hoe zij naar hun gevoel kunnen luisteren. Dat is oké, maar dat vind ik soms lastig.

Ooit ben ik opgevoed in de brainwash van alle dag. Nu, op mijzelf, kom ik daar los van en merk ik dat het allemaal niet zó hoeft. Dat het ook anders kan. Het is tijd voor een nieuwe tijd, het is tijd voor verandering.

Daarom is het nu tijd voor ons, daarom zijn wij hier, op aarde. Wij zijn er om de wereld te laten groeien, door van de wereld te leren. Wij zijn elk uniek, maar met één doel. Het brengen van de verandering.

Gevallen/aardse engelen, nieuwetijds kinderen, indigo kinderen, kristal kinderen, blauwe straal kinderen en healers, dat zijn wij.

Liefs, Deborah


Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPrice
No records found
Share