MediaKit of demamacompany.nl

De Mama Company

De Mama Company is een blogazine voor power mama's.
demamacompany.nl

Offered products

  • Advertorial € 0 - € 249
  • Mention € 0 - € 249
  • Link € 0 - € 249

10k
Views every month
4.5k
Unique visitors every month
27
Domain Authority

demamacompany.nl

demamacompany.nl

Language

Dutch

Social Media

Het geheim van een volwassen huis

1 month ago

Vanaf het moment dat ik haar leerde kennen, had mijn vriendin K. wat ik noem een ‘grote mensen inrichting’. Of het nou haar studentenkamer was of later een op zichzelf weinig aantrekkelijke jaren dertig flat, ze wist het altijd in te richten alsof ze die serieuze baan met dito salaris in the pocket had en daarmee dus ook haar volwassen interieur. Hoewel haar smaak niet die van mij was, had ik wel bewondering voor de mate van volmaaktheid van haar inrichting. Mijn huis is altijd in ontwikkeling en een voorkeur voor bij het grofvuil gevonden stoelen of vogelkooien klinkt wellicht zeer industrieel, maar heeft in de praktijk toch vaak ook iets te studentikoos. Grote mensen huis Toen kwam dat grote mensen huis. Dat eengezinshuis dat echtgenoot en ik alweer tien jaar geleden samen kochten, na 2,5 jaar vierhoog antikraak met kind te hebben gewoond. Met vier slaapkamers en een heuse zolder met werkkamer. Ik zou niet zoals vriendin N. de boel laten overnemen door mijn kinderen en eindigen tussen het ontplofte speelgoed en ik ging ook geen schommels ophangen midden in mijn woonkamer. Hier zou serieus gewoond worden! We kochten een bank en een vloerkleed, en aangezien de oudste de godganse dag met pannen in de weer was, ook maar een plastic keukentje voor in de kinderhoek. Kind twee kwam en daarmee de noodzaak van een box in de zitkamer. En een aparte kast voor het alsmaar groeiende kinderspeelgoed bleek ook handig. Weer twee jaar later diende kind drie zich aan en moest mijn kleding- en schoenenkamer plaats maken voor een derde kinderkamer. Kortom, naarmate het kinderaantal steeg, daalde de grote mensen factor van ons huis. Niet Scandinavisch wit, maar kaal wit In een poging tot styling, kreeg de oudste een behang met kleurrijke vissen, wat na drie dagen van de muur afrolde; het papier bleek te dun om te blijven kleven. ‘Dan maar een kleurtje’ riepen wij in koor. Echtgenoot verfde de muren in de jongenskamer donkerblauw en ik ging creatief aan de slag met een plaatje; onze oudste heeft trouwhartig tot zijn tiende tegen een Sharky’s piratenschip aangekeken. Daarna werd alles wit. Niet Scandinavisch wit, maar kaal wit, met her en der een zwarte veeg van kinderschoen of hand. Middelste kan geen afstand doen van dingen En daar waar ik ooit een beeld had van ouderwetse schoolplaten aan de muur, met een retro schoolbankje en bijpassende legerkist eronder, bestaan de kinderkamers voornamelijk uit kast en bed, met bij de oudste inmiddels een televisie en Xbox. De muren zijn nog steeds akelig kaal, ook al heeft de oudste mij onlangs verteld dat hij met zijn vader alle gebruikte onderdelen van zijn stuntstep carrière op gaat hangen. Ik wacht het rustig af en probeer ondertussen de middelste te overtuigen van het feit dat een steigerhouten hoogslaper in zijn kamer van zo’n 10 vierkante meter best krap is en dat een laag bed de mogelijkheid biedt tot een heus eigen bureau. Maar middelste kan geen afstand doen van dingen, en onder zijn huidige bed is dan wel geen ruimte voor een bureau, er is wel genoeg plek voor 35 knuffels. Roze is veel te meisjesachtig Wellicht dat ik bij mijn dochter van zes meer kans maak. Zij is vaak genoeg druk bezig haar kamer ‘gezellig’ te maken, waarbij ze het uitgangspunt hanteert dat uit het zicht, opgeruimd is. En ze wil graag een nieuwe inrichting, want roze is veel te meisjesachtig. ‘Waar denk je dan aan?’ vroeg ik gisteren geïnteresseerd. ‘Ik wil een zwarte muur, mama. Met gele bliksemflitsen, oranje vuurballen en in 3D letters mijn naam met daarbij ‘super cool’ geschreven.’ Het laatste woord is er nog niet over gezegd. Uitgelichte afbeelding van Shutterstock.com

Het bericht Het geheim van een volwassen huis verscheen eerst op De Mama Company.

Zoute krakelingen + pure chocolade = Hemels

2 months ago

Deze krakelingen gedoopt in pure chocolade heb ik voor het eerst gemaakt als topper voor een taart. De krakelingen die ik teveel had gemaakt had ik een bakje ernaast gedaan. Binnen no-time was het bakje leeg en kreeg ik de vraag waar ik deze goddelijke dingen vandaag had. Beetje van mijzelf en een beetje van Lidl. Daar heb ik krakelingen namelijk gekocht! Tony’s Chocolonely Zeezout: eat your heart out. Wat heb je nodig? Pure chocolade Reuze zoute rakelingen Bakpapier En dan? Smelt de chocolade au bain-marie. Doop er stuk voor stuk de krakelingen er tot de helft in en leg ze op het bakpapier om te drogen. Met een lepel de chocolade er over gieten kan ook. Daarna wachten tot de chocolade is afgekoeld. Het moeilijkste gedeelte is om niet te snoepen. Regenboogvariant Als ik zeeën van tijd had gehad dan had ik deze kleurrijke variant laten zien, maar helaas. Smelt witte chocolade en voeg er kleurstof bij. Aparte bakjes voor elke kleur uiteraard. Als ik binnenkort die zee vind, dan ga ik ze maken. Leuk! En heel lekker. Op een taart, gewoon zo op tafel met een feestje of als cupcaketopper. Simpel, maar wel veel resultaat. Ik ben heel benieuwd wat jullie van dit mini-recept vinden. Laat je het mij weten als je het uitprobeert? x Jess  

Het bericht Zoute krakelingen + pure chocolade = Hemels verscheen eerst op De Mama Company.

Op pad met je kind

2 months ago

Wij mensen vinden van alles, over onszelf, maar vooral ook over anderen. Een van de meest favoriete onderwerpen in dit laatste geval is kinderen, of meer specifiek: het gedrag van de jonge monsters dat nogal eens te wensen overlaat. Dat laatste is natuurlijk zeer subjectief en in zichzelf dus al een mening. Vroeger vond ik kinderen per definitie leuk en schattig, zeker als ze klein waren, maar ook wanneer ze groter werden en er meer interactie ontstond. Drie eigen kinderen verder, betrap ik mijzelf op een veel lagere tolerantiegraad ten opzichte van hun gedrag. Hoe kan dat? Hij is er klaar mee Het heeft alles te maken met de opstelling van de ouders. Omdat ik mij inmiddels ook tot die categorie mag rekenen, weet ik als geen ander hoe het wel kan en hoe vooral niet en hopla, daar gaat mijn medeleven. Want het mag dan niet altijd voelen als een keuze, je kunt wel degelijk heel veel negatief gedrag voorkomen, door je eigen gedrag aan te passen. En dat heeft weer te maken met het antwoord op de waarom-vraag. Waarom is mijn kind aan het zeuren, rondrennen, kabaal maken etc. Wedden dat het antwoord negen van de tien keer zal zijn ‘hij is er klaar mee.’ Hij besloot sprintjes naar het raam te trekken Onlangs zat ik te werken in een leuk tentje in het centrum van Den Haag. Ik was er niet de enige, de ruim opgezette bovenverdieping in combinatie met stopcontacten, goede WiFi en smakelijk snacks voor de innerlijke mens, trekt veel mensen met een flexibele werkplek. Achter mij zaten twee moeders bij te kletsen, terwijl hun jonge kinderen zich vermaakten met papier, stiften en wat klein speelgoed. Naarmate de tijd vorderde, steeg ook het volume van de kinderen. Het kleine jongetje bedacht zich dat de grote ruimte de ideale mogelijkheid bood om sprintjes naar het raam te trekken (toch zo’n kleine acht meter) en het meisje volgde al snel enthousiast zijn voorbeeld. Terwijl ik mij probeerde te concentreren op mijn teksten, kletsten de moeders ongestoord verder. Kijk, dat is zo’n moment dat mijn tolerantiegraad wordt bereikt. Want het was overduidelijk dat die kinderen na anderhalf uur in een café te hebben gezeten, uitgelaten moesten worden. En neem het ze eens kwalijk! Hij wilde mama wel met mij gaan zoeken Een heel ander voorbeeld is die van het jongetje dat ik gisteren bij mij in de wijk tegenkwam. Hij was een jaar of tweeëneenhalf en zat op een klein fietsje. Hier was niets geks aan behalve dat hij alleen bij de weg stond. En dat vind ik wel gek of op z’n minst verontrustend. Misschien is hij het type kind dat braaf op de stoep blijft wachten tot zijn begeleider verschijnt, maar omdat ik niemand in de directe omgeving zag, besloot ik hem toch maar aan te spreken. Ja, hij was met mama. En nee, mama was er niet. Maar hij wilde best wel met mij mee om mama te gaan zoeken. Samen draaiden we om en gingen we opzoek naar mama. Die stond meters verderop te bellen en had totaal niet in de gaten dat zoonlief was doorgefietst. Met als gevolg dat ze ook niet in de stress was, wat dan weer scheelt voor haar eigen adrenalineniveau. Het is typisch zo’n situatie waar ik wat van vind… Andere invulling Natuurlijk word ik ook wel eens gebeld als ik met de kinderen op pad ben. En kun je niet al het gejengel en scenes voorkomen. Ook ik ben wel eens een kind kwijt geraakt op het strand en heb menigmaal met een gillend exemplaar onder mijn arm door de supermarkt gelopen. Wat ik wel geleerd heb, is dat alles wat ik onderneem met kinderen om een andere invulling vraagt dan zonder, zeker wanneer ze nog klein zijn. Is dat erg? Nee, tenslotte kan ik ook terugbellen, op een ander tijdstip de boodschappen doen of op een meer kindvriendelijke locatie afspreken met een vriendin. En voor die keren dat het even echt niet anders kan, heb ik nog altijd die rol snoepjes in mijn tas om het af te kopen. Kinderen zijn tenslotte net puppies.

Het bericht Op pad met je kind verscheen eerst op De Mama Company.

Websites by this publisher

WebsiteViewsUniqueSocialPriceAdvertise
demamacompany.nl
MediaKit: De Mama Company
10k
10,000
4.5k
4,500
812
https://www.facebook.com/demamacompany
230
https://twitter.com/demamacompany
971
https://www.instagram.com/demamacompany.nl
€ 0 - € 249
Share